Συμπτώματα Κατάθλιψης
Η κατάθλιψη είναι η συχνότερη ψυχική διαταραχή. Μπορεί να εμφανιστεί σε οποιαδήποτε ηλικία και σε οποιοδήποτε ανεξάρτητα από κοινωνικό-οικονομικό επίπεδο. Επίσης η βαρύτητα της κατάθλιψης ποικίλλει. Εμφανίζεται σε πολλές μορφές και πολλές φορές αυτό έχει ως αποτέλεσμα να μη γίνεται σωστή διάγνωση.
Όταν υπάρχει κατάθλιψη το άτομο συχνά πιστεύει ότι τίποτα δεν μπορεί να τον βοηθήσει και ότι η κατάσταση αυτή δεν θα αλλάξει ποτέ. Τα συμπτώματα τις κατάθλιψης δεν είναι πάντα τα ίδια για όλους τους ανθρώπους. Μπορεί να διαφέρουν στην στη συχνότητα, στη διάρκεια, άλλα και στην ένταση της εμφάνισής τους. Επίσης μπορεί κάποιος να εμφανίζει συμπτώματα που σε άλλους να μην υπάρχουν καθόλου.
Η αντιμετώπιση της κατάθλιψης είναι πολύ σημαντική γιατί η νόσος μπορεί να επηρεάσει το άτομο, την οικογένεια και τη δουλειά του. Κάποιοι άνθρωποι πιστεύουν ότι η τα συναισθήματα αυτά δεν αλλάζουν, όμως αντιμετώπιση της κατάθλιψης είναι πλέον εφικτή. Η αναγνώριση των συμπτωμάτων κατάθλιψης πριν αναπτυχθεί η νόσος μπορεί να βοηθήσει έτσι ώστε με την κατάλληλη διαχείριση να παραμείνει σε ελαφρά μορφή.
Συμπτώματα
· Εξάντληση
· Διαταραγμένος ύπνος-συχνοί εφιάλτες-ξύπνημα πολύ πρωινές ώρες
· Σωματικά συμπτώματα
· Δυσκολία στη συγκέντρωση
· Αυξημένο άγχος και ανήσυχες σκέψεις
· Συναισθηματική ανισορροπία πολλές φορές χωρίς λόγο
· Αισθήματα λύπης, ευερεθιστότητας ή έντασης
· Απομόνωση , κλείσιμο στον εαυτό
· Αρνητικές σκέψεις
· Ελάττωση του ενδιαφέροντος ή της ευχαρίστησης σχεδόν σε όλες τις δραστηριότητες
· Απώλεια ενδιαφέροντος για σεξ
· Μειωμένη ενεργητικότητα και αργές κινήσεις
· Διαταραχές διατροφή ή αλλαγές στο βάρος
· Ιδέες ενοχής
· Αυτοκτονικές ιδέες
· Ανησυχία και απαισιοδοξία
Καλησπέρα σας,
Ονομάζομαι Κωνσταντίνος και είμαι ιδιωτικός υπάλληλος.Σας στέλνω αυτό το e-mail για χάρη της σχέσης που έχω.Είμαι εδω και ενάμιση χρόνο παντρεμένος με τη γυναίκα μου και γνωριζόμαστε για 5 χρόνια και κάτι.Η σχέση μας δε πάει καθόλου καλά το τελευταίο χρόνο που είμαστε παντρεμένοι και συζούμε.Απο το καιρό που παντρευτήκαμε και μένουμε σε νοίκι έχω παρατηρήσει μεγάλες αλλαγές στη συμπεριφορά της γυναίκας μου.Διάβασα το άρθρο για την κατάθλιψη και λέω μήπως
είναι αυτό.
Η γυναίκα μου και εγώ πριν παντρευτούμε και μείνουμε μαζί βγαίναμε τουλάχιστον καθε σαββατοκύριακο ενώ τωρα ειναι μονίμως κουρασμένη η δεν έχει όρεξη,
Είναι μπερδεμένη και πέρνει δύσκολα αποφάσεις.
Ορισμένα πράγματα που της άρεσαν τώρα της είναι αν οχι αδιάφορα,απλά.
Ενώ το κάναμε όποτε βρίσκαμε ευκαιρία στα κρυφά τώρα 1 φορά την εβδομάδα ενώ ζούμε μαζι.
Τη ρώτησα να μου πεί τι συμβαίνει και μου είπε δε ξέρει τι μπορεί να έγινε αλλά δε νοιώθει οπως πριν και αισθάνεται πολύ μπερδεμένη.Έχει και άλλα απλά σας λέω αυτά που μου έρχονται κατευθείαν.
Μπορει να έχει κατάθλιψη και όλη η συμπεριφορά της να οφείλετε σε αυτή;Σας ευχαριστώ για το χρόνο σας.Ανυπομονώ για την απάντηση σας.
kwstantine h gynaika soy den exei katathlpsh,apla kanate ena tairastio lathos..pantreythkate..mhn anhsyxeis syxna symvainei auto se kapoia zeygaria..isws niwthei pws h sxesh sas exei katanthsei roytina..h symvoylh poy exw na soy dwsw einai h ekshs:phgene thn se ena wraio kai prototypo meros h kalytera sto meros poy gnwristhkate(etsi tha thn kaneis na sygkinithei,kai tha allaksei arketa h gnwmh ths gia esena kai den tha pisteyei poia oti eisai idios me toys allous!to epomeno vhma einai na ths milhseis gia ta parapona soy,na ths ekshghseis oti thn agapas kai oti eisai prothymos na thn voithiseis ama ontws exei kapoio provlhma..telos kapoia tips ta opoia mporei na sou xrisimeysoun:ena kokkino kalo krasi kai katakokkina triantafylla..kalh soy epityxia!!!
egw pathenw afta. Αυξημένο άγχος και ανήσυχες σκέψεις.Συναισθηματική ανισορροπία πολλές φορές χωρίς λόγο. Απομόνωση , κλείσιμο στον εαυτό. Αρνητικές σκέψεις.Ελάττωση του ενδιαφέροντος ή της ευχαρίστησης σχεδόν σε όλες τις δραστηριότητες.Ανησυχία και απαισιοδοξία. mono otan pezw kana games ksexnieme kai pali m erxonde flasies palia dn borusa na kimithw..
Γειά σου Κωνσταντίνε,
Δεν μπορούμε να γενικεύσουμε τα λίγα στοιχεία που δίνεις και να πούμε ότι η γυναίκα σου έχει κατάθλιψη. Χρειάζονται περισσότερες πληροφορίες για να καταλήξουμε σε αυτό το συμπέρασμα.
Επίσης δεν πρέπει να επιρρίπτεις όλες τις ευθύνες στην γυναίκα σου. Η ισορροπία στις σχέσεις είναι πολύ λεπτή και ίσως να μην είναι ικανοποιημένη απο το πως είναι η κατάσταση της σχέσης σας τη δεδομένη χρονική στιγμή.
Η αλλαγή στη σχέσης σας, δηλαδή το ότι παντρευτήκατε και μένετε μαζί σίγουρα έχει σημαντικό ρόλο. Ακόμα περισσότερο εάν πριν το γάμο είχε ο καθένας διαφορετική στέγη. Η ρουτίνα του έγγαμου βίου συνήθως επηρεάζει αρνητικά τη σχέση του ζευγαριού. Επίσης τα ενδιαφέροντα των ανθρώπων αλλάζουν και εξελίσσονται και καλό θα είναι να κρατάτε πάντα τις λεπτές ισορροπίες ώστε να μπορείτε να συμβαδίζετε στον έγγαμο βίο.
Για όλους τους παραπάνω λόγους θα σου πρότεινα αρχικά να συζητήσεις με τη γυναίκα σου ώστε να μπορέσετε να προσδιορίσετε τι συμβαίνει. Εάν δεν μπορείτε να καταλήξτε σε κάποιο συμπέρασμα ίσως η συμβουλή ειδικού να μπορέσει να βοηθήσει ώστε να επιστρέψει το ενδιαφέρον στη σχέση σας.
Γεια σας, θα ηθελα να σας μιλησω για ενα τεραστιο προβλημα που αντιμετωπίζω στη ζωη μου και επειδη δεν εχω το θαρρος και τη δυναμη ακόμα να παω σε καποιον να με βοηθησει, ειπα να ζητησω την γνωμη σας, για την σχεση που εχω εδω και τρια χρονια με εναν παντρεμενο και δεν ξερω τον τροπο να φυγω και να αλλαξω ζωη. Μαλλον ειμαι σε φαση κατάθληψης και δεν ξερω τι πρεπει να κανω.Μπορείτε να μου πειτε ή να μου δωσετε κάποια βοηθεια εσεις?θα ήθελα να πω πάρα πολλά για αυτό που περνάω αλλα δεν ξέρω αν πρέπει. Περιμένω την συμβουλη σας.σας ευχαριστω πολύ.Μαργαριτα.
καλημερα σας..λεγομαι Μαρια και θα ηθελα να σας περιγραψω καποια απο τα συμπτωματα που εχω,τα οποια μοιαζουν περιπου με τα παραπανω και να μου πειτε απο τι πασχω και αν θα μπορουσε να χαρακτηριστει ως καταθλιψη..εδω και 3 βδομαδες περιπου εγινε ενα σκηνικο με την καλυτερη μου φιλη και τσακωθηκαμε παρα πολυ ασχημα με αποτελεσμα οχι μονο να κοψουμε τελειως επαφες αλλα και για να με εκδικηθει εστρεψε παρα πολυ κοσμο εναντιον μου…απο εκεινη την μερα δεν μου ξαναμιλησε κανενας και εμεινα ξαφνικα μονη μου εχοντας καταρρευσει για τα καλα….απο τοτε λοιπον, εχω αλλαξει παρα πολυ…δεν θελω να πηγαινω σχολειο, απο μαθητρια του 19+ εχω πεσει παρα πολυ στην αποδοση μου και το χειροτερο ειναι οτι δεν εχω καθολου ορεξη να διαβασω….το στομαχι μου ειναι συνεχως δεμενο κομπος ειδικα οταν βρισκομαι στο σχολικο περιβαλλον και αντικριζω εκεινα τα παιδια..εχω κλειστει στον εαυτο μου, ειμαι συνεχως χαλια, δεν τρωω καλα, και υποφερω καθημερινως απο στομαχικες διαταραχες και πονοκεφάλους… δεν μπορω να συγκεντρωθω ευκολα και ειμαι χαμενη σε σκεψεις ολη την ωρα…επισης πριν λιγες μερες γνωρισα και ενα παιδι που απο οτι φαινεται παει για σχεση, αλλα οποτε τον συναντω…εχω συνεχως τυψεις και παθαινω κρισεις αγχους (με τρεμουλο και συγχυση στην ομιλια)πραγμα που εγω ποτε μου δεν παθαινα σε αλλες μου σχεσεις… τι πιστευετε οτι μου συμβαινει…;
Γεια σου Μαρία,
Για να διαγνωστεί κάποιος με κατάθλιψη θα πρέπει τα συμπτώματα να εμφανίζονται τουλάχιστον 6 μήνες. Δεν χρειάζεται να ανησυχείς για αυτό, απλώς βρίσκεσαι σε έντονη συναισθηματική φόρτιση. Εαν έχεις κάνει κάποια πράξη που έχεις μετανοιώσει καλό θα είναι να αναγνωρίσεις το λάθος σου για να είσαι εντάξει και με τους άλλους και κυρίως να μην έχεις τύψεις με τον εαυτό σου. Πρέπει να αποδεχόμαστε και να πληρώνουμε το τίμημα των πράξεών μας. Απο κει και πέρα πρέπει να αποδεχτείς την κατάσταση και να προχωρήσεις μπροστά. Μη γυρνάς τις σκέψεις σου συνέχεια στο τι συνέβη στο παρελθόν αλλά πρέπει να κοιτάς το μέλλον. Προφανώς και όταν βρίσκεσαι και με το παιδί που γνώρισες σε απασχολούν άλλες σκέψεις. Προσπάθησε να τα ξεκαθαρίσεις αυτά με τον εαυτό σου και να βάλεις ένα τέλος.
Με λενε Αλεξανδρο και ειμαι 24 ετων.θα ηθελα να περιγραψω μερικα συμπτωματα που εχω αντιληφθει οτι παρουσιαζω..απ οτι μπορω να θυμιθω ολα ξεκινισαν πριν 3 χρονια μετα απο ενα χωρισμο που ειχα επειτα απο μακροχρονια σχεση 2,5 ετων.Εκτοτε σταματησα καθε δραστηριοτητα που ειχα (αθλητισμος) και αρχισα να κλεινομαι σπιτι.ακολουθησαν και οι στρατιωτικες μου υποχρεωσεις οι οποιες με αποξενωσαν τελειως.Σημερα παροτι υπαρχουν ατομα που προσπαθουν να επικοινονισουν μαζι μου ολο αντιδρω θετικα στα καλεσματα τους, ομως ποτε δεν τα πραγματοποιω.συχνα μου τηλεφωνουν ατομα και ενω βλεπω τη κληση τους δεν το σηκωνω κι επειτα αναρωτιεμαι γιατι..Αυτο συνεβαλε και στην απουσια επικοινωνιας με τον πατερα μου διαρκειας 1 χρονου μεχρι και σημερα..Ενω προγραμματιζω συναντισεις 2-3 ημερες πριν , οταν ερχεται η ωρα τις ακυρωνω χωρις λογο.απλα δεν θελω να παω..ειμαι σεξουαλικα ανενεργος απο τοτε που χωρισα αν και μου εχουν παρουσιαστει ευκαιριες..νιωθω αφορητα και ασχημα στη παρουσια μη οικιων προσωπων γιαυτο προτειμω να καθομαι σπιτι.ασθανομαι ανικανος να δουλεψω και οποια δουλεια εψαξα την σταματησα μεσα σε 3-4 μερες χωρις λογο…ξεχναω παρα πολυ ευκολα πραγματα και εχω μεγαλο προβλημα με τις ημερομηνιες.τελος δεν μπορω να κοιμηθω τη νυκτα με αποτελεσμα να κοιμαμαι πολλες ωρες τη μερα και να ξυπναω νυκτα.Τωρα τελευταια εχω αναπτυξει και μια μεγαλη φοβια οταν περπαταω στο δρομο οτι ανα πασα στιγμη μπορει να με ληστεψουν χωρις να εχω βιωση την παραμικρη εμπειρια μεχρι σημερα.αντιλαμανομαι πληρως πλεων πως κατι παει στραβα.Απλα δεν γνωριζω τι πρεπει να κανω για να βοηθησω τον εαυτο μου.Δεν θελω να παω σε καποιο γιατρο γιατι και να το αποφασισω δε νομιζω να το πραγματοποιησω ποτε…
Γεια σου Αλέξανδρε,
Το διάστημα των 3 χρόνων που αναφέρεις είναι αρκετά μεγάλο και θα δυσκολευτείς να ξεπεράσεις μόνος σου την κατάσταση αυτή. Θα ήταν προτιμότερο να συμβουλευτείς κάποιο ειδικό ώστε να σε βοηθήσει να κάνεις την αρχή για να ξεπεράσεις το πρόβλημά σου. Απο την πλευρά σου θα πρέπει να το αποφασίσεις ότι θέλεις να αλλάξεις την κατάσταση αυτή και να ξεκινήσεις αρχικά πιέζοντας τον εαυτό σου και αναλύοντας συγχρόνως τη διαδικασία των σκέψεών σου.
Καλημέρα, είμαι 27 χρονών και βλέπω ότι έχω σχεδόν όλα τα συμπτώματα εκτός από τις δυσκολίες στον ύπνο. Έχω προσέξει ότι έχουν αυξηθεί εδώ και 3 χρόνια από τότε που άρχισα να δουλεύω σε μια εταιρεία. Υπάρχει πιθανότητα έχοντας τα συμπτώματα αυτά να μην είναι κατάθλιψη; Επίσης πως μπορούν να διορθωθούν χωρίς να εγκαταλείψω τη δουλειά αυτή μιας και είναι οικογενειακή και δεν θέλω να φύγω. Το χειρότερο είναι ότι επειρεάζεται η σχέση μου που εννοείται πως δεν θέλω να χάσω.
Ευχαριστώ
Γεια σου Αντιγόνη,
Υπάρχει περίπτωση να είναι και συμπτώματα άγχους, πολλές φορές το άγχος και η κατάθλιψη συνυπάρχουν. Προσπάθησε να προσδιορίσεις ποιες σκέψεις σου προκαλούν τα συμπτώματα αυτά και πως σχετίζονται με τα εξωτερικά ερεθίσματα. Θα είναι καλό εάν το συζητάς με το σύντροφο σου, έτσι ώστε να καταλαβαίνει και αυτός τι σου συμβαίνει και να μην παρεξηγεί κάποιες καταστάσεις.
Με λένε Βάσω και είμαι 31 χρόνων… Είμαι παντρεμένη με τον Χ. με τον οποίο είμαστε μαζί 11 χρόνια τώρα, από το 1ο έτος του πανεπιστημίου. Η ζωή μας πριν το γάμο ήταν τελείως διαφορετική. Η οικονομική κατάσταση της οικογένειάς του είναι διαφορετική από τη δική μου αυτό όμως δε φαινόταν να αποτελεί πρόβλημα πριν το γάμο γιατί εκείνος “έκρυβε” την αλήθεια για να μη με πληγώσει ή για να μη με χάσει… Προέρχεται από οικονομικά ευκατάστατη οικογένεια σε αντίθεση με τη δική μου που κατατάσσεται σε ένα μάλλον “μεσαίο” επίπεδο. Η οικονομική διαφορά έγινε αιτία να ξεκινήσουν προβλήματα από την πλευρά της οικογένειάς του… Πριν το γάμο οι γονείς του, του αγόρασαν ένα σπίτι το οποίο ήθελαν να το επιπλώσουν οι δικοί μου γονείς, χωρίς όμως να υπάρχει η οικονομική δυνατότητα… Με αφορμή αυτό το γεγονός, προσπαθούμε εδώ και 2 χρόνια να συνέλθουμε από ένα φαύλο κύκλο αμφιταλαντεύσεων σχετικά με το ποιος έχει δίκιο και ποιος άδικο… Σε αυτή την κατάσταση και παρά τα τεράστια ππροβλήματα που έχουν δημιουργηθεί, εξακολουθώ να τον αγαπώ και να να μην μπορώ να ζήσω χωρίς αυτόν… Εκείνο που όμως έχει αλλάξει είναι η δυνατότητά μου να αντιμετωπίζω την καθημερινότητα… Σε οποιοδήποτε πρόβλημα “λυγίζουν” τα πόδια μου, νιώθω ότι θα ακολουθήσει καυγάς μεταξύ μας και αισθάνομαι ολοένα και πιο αδύναμη. Κοιμάμαι πάρα πολλές ώρες, δειλιάζω ακόμη και στο πιο μικρό πρόβλημα το οποίο ως δια μαγείας μεγεθύνεται μέσα μου και διακατέχομαι από ένα μόνιμο άγχος… Όταν περνάω αυτές τις φάσεις (που είναι αρκετά συχνές) δεν τρώω σχεδόν τίποτα (το στομάχι μου δένεται κόμπος μαζί με το λαιμό μου), κλαίω ακατάπαυστα, δεν θέλω να δω κανέναν, δεν βγαίνω από το σπίτι παρά μόνο να πάω για δουλειά η οποία σημειωτέον δεν μου προσφέρει πια καμία ευχαρίστηση. Η “παραίτηση” επεκτείνεται στις φάσεις αυτές σε όλα τα πεδία της ζωής μου…
Ο μόνος λυτρωμός φαίνεται να είναι ο ύπνος… Ο ύπνος εμφανίζεται ως απο μηχανής θεός αυτές τις στιγμές… Τα μάτια μου κλείνουν, το σώμα μου παραδίδεται σε ακινησία, με το ζόρι συγκρατώ ανοιχτά τα βλέφαρά μου… Είμαι επίσης νευρική, έχω χάσει την υπομονή μου, βάζω τις φωνές με το παραμικρό και μάλλον κατ΄αυτόν τον τρόπο εντείνω το πρόβλημα… Πάνω απ΄όλα όμως νιώθω μόνη.Έχω χάσει το στήριγμά μου. Στον Χ. αποφεύγω να μιλήσω γιατί έχει διαφορετικές απόψεις και γιατί συναισθηματικά είναι δεμένος και με τους γονείς του (γονείς του εξάλλου είναι), στους γονείς μου δεν μιλάω γιατί με τις “επιλογές” μου αντί να τους προσφέρω χαρά, τους απογοήτευσα, οι φίλες μου δεν πιστεύω ότι θα με καταλάβουν και πάει λέγοντας…
Η σεξουαλική μου δραστηριότητα παραμένει ενεργή “σωματικά”, ψυχικά όμως δε συμμετέχω, δεν απολαμβάνω και δεν αναζητώ την ερωτική συνεύρεση. Τον τελευταίο χρόνο επίσης εκδήλωσα και αναίτια τριχόπτωση (έκανα ορμονικές εξετάσεις οι οποίες δεν έδειξαν κάτι παθολογικό). Αν και ο θάνατος για μένα δεν αντιπροσωπεύει λύση, ομολογώ ότι υπήρξαν στιγμές που φαντάστηκα τον εαυτό μου να μην ξυπνώ την επόμενη μέρα… Φευγαλέα μεν αλλά…
Δεν ξέρω κατά πόσο η έκθεση στο διαδίκτυο του προβλήματός μου θα αποδώσει τις ακριβείς του διαστάσεις, αλλά θα εκτιμούσα μια αξιολόγηση της ψυχικής μου κατάστασης από αυτά που έχω αποτυπώσει σε αυτές τις γραμμές.
Ίσως τελικά και αυτό να είναι ένα πρώτο βήμα να νιώσω ότι ένιωθα και πριν. Την ηρεμία που τόσο μα τόσο μου έχει λείψει
Γεια σου Βάσω,
Πρώτα απο όλα θα πρέπει να κοιτάξεις τον εαυτό σου. Το πρόβλημά σου μπορεί να ξεκίνησε με τις σκέψεις που κάνεις σχετικά με την οικονομική κατάσταση αλλά απο ότι φαίνεται μεγεθύνεται όσο περνάει ο καιρός και γενικεύεται και σε άλλους τομείς της ζωής σου. Όπως πολύ σωστά αναφέρεις δεν μπορούμε να αξιολογήσουμε ακριβώς την κατάσταση απο τις λίγες αυτές πληροφορίες. Όμως αν δεν μπορείς να αναλύσεις μόνη σου τον εαυτό σου και να ανακαλύψεις τις διαδικασίες των σκέψεων που σε οδηγεί σε αυτή την κατάσταση, καλό θα είναι να συμβουλευτείς κάποιο ειδικό.
Σχετικά με τη σχέση σου, έχεις συζητήσει καθόλου με το σύντροφό σου για τα προβλήματα που σε απασχολούν ή η κάθε προσπάθεια συζήτησης καταλήγει σε καυγά; Καλό θα είναι να του εξηγείς πάντα πως νιώθεις ώστε και αυτός να σε καταλαβαίνει.Για το λόγο αυτό θα πρέπει να προσπαθήσεις να συζητήσεις με τον άντρα σου και να να αποδεχτείς όσο γίνεται τη δική του πλευρά όπως και αυτός τη δική σου. Επίσης αν μπορείτε να συμφωνήστε ώστε να μη δίνετε βαρύτητα σε οικονομικά θέματα ή σε θέματα που προκαλούν συγκρούσεις. Αν δεν μπορείτε να συζητήστε χωρίς συγκρούσεις επισκεφθείτε κάποιο ειδικό, τις περισσότερες φορές η παρέμβαση κάποιου τρίτου μπορεί να ξεμπλοκάρει διαφωνίες ζευγαριών.
kalispera.onomazomai kostas.edw kai 3 mhnes,kai eidika ton teleuteo mhna,koimamai peripou 3 wres parapanw apo oti koimomouna paliotera.niothw sunexws kourasmenos xwris na kanw kai polla pragmata.pragmata pou me euxaristousane polu,ta kanw,alla oxi kai me tosh eyxaristish.wres wres den thelw na vlepw anthropo,alla oxi polu syxna.exw polu angxos kai kapoies fores kanw skeutomai arnitika.den thelw na paw se giatro.
Καλησπέρα Κώστα,
Πρώτα απο όλα πρέπει να κάνεις ιατρικές εξετάσεις για να δείς να υπάρχει παθολογικό αίτιο. Συγχρόνως θα πρέπει να πιέσεις λίγο τον εαυτό σου να βρει ουσία και ευχαρίστηση σε αυτά που κάνεις, να δώσεις επιβράβευση και να τονίσεις τα θετικά στοιχεία των πράξεών σου. Αν δεν ψάχνουμε συνειδητά την ευχαρίστηση στις πράξεις μας είναι πιθανό να μας εγκαταλείψει.
geia sas eimai o xrhstos .diavasa to ar8ro pio panw k eida pws lete oti h kataθλiψh emfanizetai se oles tis hlikies.egw gurw sta 14 ton teleutaio kairw den eimai kala niωθω καπως εγκλοβησμενος ανχγωμενος για το τι προκειτε να γινει …βαριεμαι με ολα οαα γινονται …συνηθως ειμαι ζωηρος αλλα τωρα τελευταια (2 βδομαδες)εχω ηρεμησι πααααρα πολυ.
Καθε μερα που ξηπναω σκεφτομαι ωχ παλι ρουτηνα παλι σχολειο παλη θα ενταση παλι τα ιδια….καθε μερα θελω ακομα πιο πολυ να φυγω απο εδω και να παω αλλου να κανω κατι διαφορετικο κατι που θα με κανει χαρουμενο και δε θα με κανει να πλιξω…..δεν εχω πολλα απο τα συμτοματα αλλα εχω λιγα και εντονα οπως να κοιμαμαι περισοττερες ωρες νιωθω εντονη κουραση μονο και μονο που καθομαι…
Μπορει να εχω καταθλιψη??????
Παρακαλω απαντηστε γρηγορα ..ευχαρηστω πολυ χρηστος…
Γεια σου Χρήστο,
Το να έχεις πεσμένη διάθεση για ένα μικρό διάστημα είναι απολύτως φυσιολογικό. Για να διαγνωστεί κατάθλιψη θα πρέπει να είσαι πεσμένος για διάστημα μεγαλύτερο των έξι μηνών. Δεν χρειάζεται να ανησυχείς.
Γεια σας. Είμαι 17 χρονών και τους τελευταίους μήνες δεν ξέρω κυριολεκτικά τι συμβαίνει στη ζωή μου. Έχω χάσει το νόημα και νιώθω όλη την ώρα κουρασμένη. Όχι απλώς σωματικά αλλά και ψυχικά.. εξαντλημένη θα έλεγα καλύτερα. Νιώθω εξαιρετικά άδεια και άχρηστη. Όσο για τις ενοχές, καλύτερα να μην το συζητήσουμε, είναι κάτι που το έχω από μικρή. Απλώς, δεν αντέχω άλλο είμαι δυνατή, να παλεύω ενώ δεν ξέρω τι θα γίνει αύριο, να ζω.. Νιώθω πιεσμένη και δεν έχω κανέναν να μιλήσω. Κανέναν να στηρίξει εμένα.. Εγώ ήμουν πάντα εκεί για όσους με χρειαζόντουσαν, τώρα γιατί έχω μείνει τόσο μόνη? Έχω χάσει τα ενδιαφέροντα μου, στο σχολείο πάω με κόπο και εκεί δεν αντέχω καν να βγαίνω έξω στο διάλειμμα. Έχω χαρακώσει αρκετές φορές τα χέρια και τα πόδια μου επειδή μισώ τον εαυτό μου αλλά και επειδή θέλω απλά να νιώσω κάτι. Μερικές φορές φοβάμαι να κοιτάξω τον εαυτό μου στον καθρέπτη και όποτε τελικά κοιτάζω είναι σαν να βλέπω κάποια άγνωστη. Δεν θέλω να βγαίνω έξω γιατί νιώθω πως όλοι θα με κοιτάνε και θα γελάνε, ο ύπνος μου είναι κάπως περίεργος -κοιμάμαι αφού έχω ρίξει 2 και 3 ώρες κλάμα-, συνέχεια σκέφτομαι πόσο θα ήθελα μια φυσιολογική μαμά να μπορώ να μιλήσω και να με αγκαλιάσει όποτε τα βρίσκω σκούρα. Φοβάμαι να φάω γιατί έτσι ξέρω πως δίνω ζωή στον εαυτό μου ενώ εγώ θέλω να πεθάνω με αποτέλεσμα όποτε τρώω να κάνω εμετούς, έχω κάνει και πάνω από 20 σε μια μέρα. Πολλές φορές μετά από έντονο συναίσθημα απαισιοδοξίας ανεβάζω πυρετό περίπου στο 38,5.. Δεν μπορώ να συγκεντρωθώ εύκολα και πολύ μικρά πράγματα είναι ικανά να επιφέρουν άγχος και σύγχυση. Συνεχώς έχω τον φόβο μήπως καταλήξω σαν την μητέρα μου, με μανιοκατάθλιψη να πληγώνω και εγώ όσους ενδιαφέρονται για μένα με αγαπούν και τους αγαπώ, πράγμα που με κάνει να φοβάμαι να ονειρεύομαι για τη ζωή μου. Παλιά ήθελα να γίνω ψυχολόγος αλλά τώρα όλοι οι άνθρωποι μου φαίνονται υπερβολικά τρομακτικοί για να τους βοηθήσω εγώ. Νιώθω πολύ μικρή, αδύναμη και νεκρή.. Ποτέ δεν ήμουν έτσι.. ήμουν γεμάτη αγάπη για τη ζωή και είχα στόχους. Αγαπούσα και όλο τον κόσμο, αγαπούσα και τον εαυτό μου. Αλλά τώρα τίποτα δεν είναι ίδιο.. Έχω σκεφτεί πολλούς και διάφορους τρόπους για να πεθάνω και πιστεύω πως το καθυστερώ επειδή είμαι υπερβολικά κότα.. Δεν ξέρω τι να κάνω… είμαι χαμένη..
ΓΕΙΑ ΣΟΥ ΜΥΡΤΏ,ΚΑΤΑΡΧΉΝ ΕΊΝΑΙ ΠΟΛΎ ΔΎΣΚΟΛΟ ΝΑ ΜΕΓΑΛΩΝΕΙΣ ΜΕ ΚΑΠΙΟΝ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΜΑΝΙΟΚΑΤΆΘΛΙΨΗ ΚΑΙ ΕΙΔΙΚΆ ΑΝ ΕΊΝΑΙ ΓΟΝΙΟΣ ΑΛΛΑ ΟΜΩΣ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΣΗΜΑΊΝΕΙ ΟΤΙ ΕΣΥ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙΣ ΝΑ ΖΕΙΣ,ΣΙΓΟΥΡΑ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΤΑΝΟΗΣΕΙΣ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΝΑ ΦΑΝΕΙΣ ΔΥΝΑΤΗ!!!!ΟΙ ΜΕΓΑΛΎΤΕΡΟΙ ΦΌΒΟΙ ΜΑΣ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΠΡΑΞΕΙΣ ΕΠΕΙΔΉ ΑΠΛΟΥΣΤΑΤΑ ΣΚΕΦΤΌΜΑΣΤΕ ΣΥΝΈΧΕΙΑ ΑΡΝΗΤΙΚΆ ΠΡΆΓΜΑΤΑ ΜΕ ΑΠΟΤΈΛΕΣΜΑ ΝΑ ΒΟΗΘΆΜΕ ΝΑ ΓΙΑ ΝΑ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΘΟΎΝ,ΚΑΙ ΌΤΑΝ ΓΊΝΟΝΤΑΙ ΠΆΜΕ ΑΚΌΜΑ ΠΙΟ ΚΆΤΩ…..ΆΡΑ ΠΡΈΠΕΙ ΝΑ ΠΑΡΕΙΣ ΠΆΛΙ ΤΑ “ΟΠΛΑ” ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΞΕΚΙΝΗΣΕΙΣ ΤΗΝ ΑΝΟΔΙΚΉ ΣΟΥ ΠΟΡΕΊΑ ΜΕ ΘΕΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΜΌΝΟ ΣΚΕΨΕΙΣ(ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙΣ ΣΤΟ ΜΥΑΛΌ ΣΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΣΕ ΚΑΝΕΙ ΟΤΙ ΘΕΛΕΙ ΑΥΤΟ)ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΛΕΣ ΣΥΝΈΧΕΙΑ, ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ ΟΤΙ ΜΠΟΡΕΙΣ ΑΛΛΑ ΝΑ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΣ ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΣ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΜΟΝΟ ΕΚΕΙ ΝΑ ΔΊΝΕΣΑΙ 100%!!!!!ΝΑ ΒΡΕΙΣ ΚΑΙΝΟΥΡΙΕΣ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ ΚΑΙ ΣΙΓΑ ΣΙΓΑ ΝΑ ΞΑΝΑΓΙΝΕΙΣ ΕΝΑ ΖΩΝΤΑΝΌ ΠΑΙΔΙ ΜΕ ΟΡΕΞΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΖΩΗ!!!ΟΤΑΝ ΣΤΑΜΑΤΑΣ ΝΑ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΣ ΑΦΉΝΕΣΑΙ ΚΑΙ ΠΕΦΤΕΙΣ ΠΑΛΙ!!ΣΚΕΨΟΥ ΟΤΙ ΠΕΦΤΕΙΣ ΣΕ ΕΝΑ ΠΗΓΆΔΙ ΚΑΙ Ο ΜΟΝΟΣ ΤΡΟΠΟΣ ΓΙΑ ΝΑ ΞΑΝΑΒΓΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΚΟΙΝΙ ΑΠΟ ΠΑΝΩ ΣΟΥ…ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΕΙΣ???ΘΑ ΚΑΤΣΕΙΣ ΕΚΕΙ ΚΑΤΩ ΝΑ ΠΕΘΑΙΝΕΙΣ ΚΑΙ ΝΑ ΛΕΣ ΤΙ ΕΠΑΘΑ Η ΘΑ ΞΕΚΙΝΗΣΕΙΣ ΤΟ ΣΚΑΡΦΑΛΩΜΑ???ΤΟ ΧΘΕΣ ΠΈΘΑΝΕ,ΤΟ ΑΥΡΙΟ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΗΝ ΕΡΘΕΙ ΠΟΤΕ….ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΤΙ ΣΗΜΑΊΝΕΙ??ΟΤΙ ΤΩΡΑ ΉΡΘΕ Η ΩΡΑ ΝΑ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΕΙΣ!!!!!
Ευχαριστώ Νίκο. Αλλά και πάλι, για ποιο λόγο θα το κάνω? Ας πούμε ότι ξαναπαίρνω τα όπλα στα χέρια μου και καταφέρνω να “ανεβώ” λιγάκι.. Για ποιον λόγο θα το κάνω? Είμαι πραγματικά κουρασμένη. Ξέρω πως κάτι θα συμβεί και θα πρέπει να τα ξαναπεράσω όλα από την αρχή. Πίστεψε με, δεν είναι η πρώτη φορά που μου συμβαίνει σαν κατάσταση όλο αυτό. Είναι όμως η πρώτη φορά που δεν αντέχω άλλο. Πραγματικά δεν μπορώ! Σήμερα έμεινα σπίτι, δεν ήθελα να δω κανέναν και δεν πήγα σχολείο. Εγώ νομίζεις δεν θέλω όλο αυτό να τελειώσει? Απλώς πιστεύω πως ακόμη και αν το ξεπεράσω θα μείνω εγώ εκεί μόνη μου να χαζεύω τι κατάφερα. Δεν υπάρχει κάτι να πάρω δύναμη για να περάσω μέσα από όλα αυτό. Ούτε είμαι αρκετά δυνατή για να ικανοποιηθώ με την ιδέα αυτού του κάτι. Ίσως να είμαι εγωίστρια αλλά έτσι είναι τα πράγματα, πάντα εγώ φταίω, πάντα είμαι εγώ αυτή που θα τα κάνει όλα λάθος άρα το μόνο που μου μένει εκτός από το να πεθάνω είναι να συμβιβαστώ με αυτό και να συνεχίσω αυτό που αποκαλείται και καλά ζωή. Μου λες να είμαι δυνατή αλλά και εσύ ο ίδιος θα καταλαβαίνεις πως είναι απλώς μια λέξη.. Πως μπορώ να είμαι δυνατή όταν βλέπω τα πάντα να γκρεμίζονται? Και είναι λογικό να με πάρουν μαζί τους.. Και δεν υπάρχει κανείς να με ακούσει. Να θέλω να μιλήσω και να μην μπορώ γιατί δεν θέλω κανείς να κουράζετε με τα δικά μου προβλήματα. Και να ήθελα, δεν νομίζω πως κανείς θα το έκανε και με εκπλήσσει που κάθισες και ασχολήθηκες μαζί μου.. Τώρα που όλα μου ζητάνε να είμαι δυνατή εγώ δεν μπορώ. Ήμουν δυνατή και ας μην το ζητούσε κανένας αλλά τότε δεν ένιωθα μόνη μου. Πίστευα πως άξιζα γιατί είχα καταφέρει πολλά στο παρελθόν. Αλλά όπως λες το χθες πέθανε οπότε μένει μόνο το σήμερα στο οποίο βρίσκομαι εγώ να μην θέλω ούτε καν να κοιτάξω τη ζωή που περνάει από δίπλα μου. Για την ακρίβεια είναι σαν να είμαι χωρισμένη σε δύο κομμάτια. Το ένα έχει πεθάνει και το άλλο απλά έχει μείνει εδώ, όχι απαραίτητα ζωντανό να βλέπει τι χάνει το άλλο που πέθανε.. Έχω προσπαθήσει, δεν έχεις ιδέα τι έχω προσπαθήσει στη ζωή μου.. Νιώθω 50 χρονών από τις προσπάθειες..
Δεν θεωρώ τον εαυτό μου αρκετά τυχερό ώστε να πέσει σε ένα πηγάδι το οποίο έχει σκοινί για να σωθεί.
Γεια σου Μυρτώ,
Το να σκέφτεσαι ότι θα καταλήξεις σαν τη μητέρα σου είναι ότι χειρότερο μπορείς να κάνεις στον εαυτό σου. Αν δεν έχεις κάποιους στόχους πως θα μπορέσεις να προχωρήσεις; Θα πρέπει να βάλεις κάτω τα πράγματα και να αποφασίσεις τι θέλεις πραγματικά να γίνεις όταν μεγαλώσεις. Μην αφήνεις τους φόβους σου να είναι το μέλλον σου.Βρες τι είναι αυτό που σου φταίει πραγματικά. Ίσως πίσω απο όλα αυτά να κρύβεται κάτι άλλο, όπως πχ. κάποιος φόβος αποτυχίας. Βρες τι σε οδήγησε να εγκαταλείψεις τον εαυτό σου; Αν πιστεύεις ότι δεν έχεις κάποιο να σε ακούσει καλό θα είναι να επισκεφτείς κάποιο ψυχολόγο.
Καλησπέρα,
Η σύντροφος μου υποφέρει από ήπια κατάθλιψη και επισκέπτεται ψυχαναλυτή εδώ και λίγες μέρες.
Αποφεύγει να με συναντησει καθως οπως μου εχει παραδεχτει “δεν αισθανεται καλα” που “δεν ειμαστε όπως πριν” .
Με ποιους τρόπους μπορώ να της συμπαρασταθώ με δεδομένο ότι πιανω τον εαυτο μου να μην εχει παντοτε τις απαιτουμενες αντοχες?
Καλησπέρα,
Αν η σύντροφός σου δεν θέλει να σε συναντήσει όσο την πιέζεις τόσο το χειρότερο για σένα και τη σχέση σας. Κάνε λίγο υπομονή και αν χρειαστεί θα σου ζητήσει αυτή να το συζητήσετε. Όσο για τις αντοχές, αν νομίζεις ότι δεν αντέχεις κάποια πράγματα, απλώς κάτσε να ακούσεις αυτά που έχει να σου πει και απλώς προσπάθησε να μη παρέμβεις για να μην έχει αρνητικά αποτελέσματα.
Καλημέρα,
πριν απο 4χρόνια χώρισα απο μια σχέση 7χρόνων κατά την οποία τα 2τελευταία αρραβωνιασμένη. Έπεσα σε κατάθλιψη και αυτό το γνωρίζω καθώς πριν σχεδόν 1χρόνο επισκέφθηκα ψυχίατρο, ο οποίος διέγνωσε οτι πάσχω απο κατάθλιψη την οποία έχω απο παιδί. Ξεκίνησα μια αγωγή με χάπι για την διάθεση μου περισσότερο, άρχισα να βλέπω σημαντική βελτίωση…..να κάνω νέες γνωριμίες φιλικές και μη, γενικώς να αισθάνομαι υπέροχα….πριν λίγο καιρό άρχισα να αισθάνομαι οτι μάλλον δεν κάνει την ίδια δράση το χάπι, καθώς σαφώς δεν παρουσιάζω τα ίδια συμπτώματα όπως και τότε (στην ίδια ένταση τουλάχιστον), αλλά τον τελευταίο καιρό καταλαβαίνω οτι κλείνομαι πάλι στον εαυτό μου, δεν θέλω να παίρνω το χάπι, βαριέμαι την οποιαδήποτε κοινωνική επαφή…..και θέλω να είμαι σπίτι.
έχω γίνει αναβλητική, χωρις νεύρα ευτυχώς….πως κρίνετε την όλη κατάσταση?
Καλησπέρα Μαρίνα,
Όταν ξεκινάμε φαρμακευτική αγωγή θα πρέπει παράλληλα να κάνουμε και ψυχοθεραπεία με στόχο την μελλοντική διακοπή των φαρμάκων. Αν δεν υπάρξει παράλληλη βελτίωση της ψυχολογικής κατάστασης θα αναγκαστούμε να αυξήσουμε την ποσότητα των φαρμάκων γιατί όπως αναφέρεις και εσύ η δράση των φαρμάκων μειώνεται. Ίσως θα πρέπει να συζητήσεις με το ψυχίατρο για τις αλλαγές στη διάθεσή σου αλλά να μην μείνεις εκεί. Δηλαδή να κοιτάξεις να δουλέψεις με τον εαυτό σου ώστε να καταπολεμήσεις ριζικά τα συμπτώματα της κατάθλιψης και να μην εξαρτάσαι μόνο απο την φαρμακευτική αγωγή.
ΛΕΓΟΜΑΙ ΡΙΑ ΕΙΜΑΙ 29 ΕΤΩΝ ΚΑΙ ΕΔΩ ΚΑΙ 3 ΧΡΟΝΙΑ ΑΙΣΘΑΝΟΜΑΙ ΟΤΙ ΟΛΑ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΧΑΛΙΑ.ΕΧΩ ΚΑΝΕΙ ΑΝΑΠΟΔΑ ΤΟΝ ΥΠΝΟ,ΔΗΛΑΔΗ ΟΛΗ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ ΚΟΙΜΑΜΑΙ ΚΑΙ ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΜΕΝΩ ΞΥΠΝΙΑ,ΤΙΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΩΡΕΣ ΘΕΛΩ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΜΟΝΗ ΜΟΥ,ΠΙΑΝΩ ΣΥΧΝΑ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ ΝΑ ΣΚΕΦΤΕΤΑΙ ΣΤΟ ΑΣΧΕΤΟ ΤΡΟΠΟΥΣ ΓΙΑ ΝΑ ΜΕ ΒΛΑΨΩ,ΔΕΝ ΑΓΑΠΑΩ ΚΑΘΟΛΟΥ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΑΙΣΘΑΝΟΜΑΙ ΠΩΣ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΜΠΑΙΝΩ ΣΕ ΠΑΥΣΗ ΚΑΙ ΑΠΟΜΟΝΟΝΟΜΑΙ ΑΠΟ ΟΛΟΥΣ.
Καλησπέρα Ρία,
Αυτά που αναφέρεις είναι συμπτώματα κατάθλιψης όμως μπορεί να προέρχονται και απο τον τρόπο ζωής σου. Δηλαδή θα πρέπει να προσπαθήσεις να φτιάξεις το ωράριο του ύπνου σου, να είσαι πιο δημιουργική και πιο κοινωνική. Ίσως στην αρχή να δυσκολευτείς να κάνεις κάτι τέτοιο γιατί έχεις συνηθίσει διαφορετικά, όμως πιστεύω ότι αξίζει να κάνεις μια προσπάθεια απο μόνη σου. Αν δεν μπορείς να πιέσεις τον εαυτό σου καλό θα είναι να ζητήσεις βοήθεια για να ξεφύγεις απο αυτή την κατάσταση. Όσο το αφήνεις να ξέρεις ότι θα είναι και πιο δύσκολο να επανέλθεις.
Γειά σας.
Ονομάζομαι Ιωάννα και ειμαι 24 ετών. Διάβασα το άρθρο σας και θα ήθελα να σας περιγράψω κι εγώ με τη σειρά μου τη δική μου περίπτωση και να σας κάνω μία ερώτηση.
Η αλήθεια είναι πως έχω όλα τα συμπτώματα που περιγράφετε, εκτός από τη μειωμένη ενεργητικότητα/αργές κινήσεις και τις διαταραχές στη διατροφή/αλλαγές στο βαρος.
Από μικρή (στην ηλικία των 10) θυμάμαι πως σκεφτόμουν τον θάνατο. Σαν ιδέα. Ποτέ όμως δεν εξωτερίκευσα αυτή μου την ιδέα, γιατί ενιωθα μέσα μου, πως ένα συναίσθημα που κανονικά προκαλεί πόνο και θλίψη, κάπου δεν «κολλάει» να το σκέφτεται ένα παιδί της ηλικίας μου. Τελος πάντων, στην ανάπτυξη αυτης της ιδέας μέσα μου βοήθησε και το γεγονός ότι από μικρή, ποτέ δεν μπορούσα να «στεριωσω» σε μία φιλία. Κάθε φορά κατέληγαν με προδοσία προς εμένα. Είναι αυτό που λέμε «Έδωσα τα πάντα, μου τα πήραν όλα και έφυγαν.»
Εφτασα στην εφηβεία και αντί να κλειστώ στον εαυτό μου, προσπάθησα πάλι να δημιουργήσω καινουριες φιλίες, αλλά πάντα πάθαινα το ίδιο μέχρι που τώρα στα 24 μου θεωρώ πως είμαι ο πιο μόνος άνθρωπος στον κόσμο. Δεν έχω φίλους.
Στην εφηβεία ξεκίνησαν και τα μεγαλύτερα προβλήματα με την οικογένεια μου. Όχι ότι πιο παλιά ήταν καλύτερα. Είμαι η πιο μικρή από 4 αδέρφια και πάντα θυμάμαι τα αδέρφια μου μαζί και εμένα «στην απ’έξω». Και κάθε φορά που τρύπωνα κι εγώ στην παρέα τους και ήθελα κι εγώ να πω κάτι έπαιρνα σαν απάντηση «Σκάσε. Τώρα μιλούν οι μεγάλοι». Το μόνο καλό σε αυτήν την περίπτωση ήταν, πως ο καθένας μας είχε το δικό του δωμάτιο.. οπότε κλεινόμουν εκεί.. Το κρυσφήγετο μου.. Το βασίλειό μου! Με τις ώρες κλεινόμουν εκεί και κοιτούσα το ταβάνι.. Παρέα δεν είχα να παίξω και δε μου έκανε ποτέ κέφι να παίζω μόνη μου. 7-8 χρονών παιδί και να χαζεύει το ταβάνι με τις ώρες..Να κοιτάζει στο κενό, να του μιλούν και να είναι στον κόσμο του.. Πού ακούστηκε!
Πέρασε και η εφηβεία, το Λύκειο, καποιες φιλίες οι οποίες ως γνωστόν έληξαν άδοξα (όπως πάντα). Έφτασε η ώρα του πανεπιστημίου. Πέρασα μια χαρα στη Γερμανική Φιλολογία, όλο χαρά για αυτό το «κάτι» το καινουριο στη ζωή μου, αλλά πολύ γρήγορα μου πέρασε και αυτό το συναίσθημα. Είμαι 7ο έτος και χρωστάω ακόμα μαλλιά της κεφαλής μου. Δεν είναι ότι δε διαβάζω.. Απλά δεν μπορώ να συγκεντρωθώ όταν διαβάζω. Αυτό από μικρή το είχα, γι’αυτό και πάντα στο σπίτι υπήρχε ο καβγάς με τους γονείς μου πάνω σε αυτό το θέμα. Αλλά δεν ήταν ότι δε διάβαζα. Διάβαζα. Απλά όχι συγκεντρωμένα..
Πρίν από τέσσερα χρόνια έκανα μία σχέση με ένα παιδί, με το οποίο ο πατέρας μου δεν συμφωνούσε να είμαι. Εμένα δε με ενδιέφερε πολύ τι έλεγε ο πατέρας μου, ούτως ή άλλως συνέχεια στα μαχαίρια ήμασταν από την εποχή της εφηβείας μου.. Βέβαια ο πατέρας μου δεν ήθελε να είμαι μαζί του γιατί είχε ακούσει διάφορα για ουσίες και τέτοια, αλλά το παιδί δε μου έδωσε κανένα τέτοιο σημάδι, και πάνω από όλα, δε μου πρόσφερε ποτέ καμία ουσία, ακόμα και όταν σε κάποια φάση ήθελα να το δοκιμάσω, να δω απλά πως είναι. Ήταν η πιο δυνατή σχέση που είχα. Έχει δύο χρόνια που χωρίσαμε με το παιδί και θυμάμαι ακόμα το μαρτυρικό καλοκαίρι που πέρασα. Σηκωνόμουν από το κρεβάτι μόνο για να πάω σε ένα ιδιαίτερο που είχα και ξαναγυρνούσα και έπεφτα πάλι στο κρεβάτι. Ένα καλοκαίρι το πέρασα στο κρεβάτι. Μετά από εκείνο το καλοκαίρι, με πλησίασαν άτομα για σχέση, για μία βραδιά.. Σε κάποιους (της μίας βραδιά) ανταποκρίθηκα νομίζοντας ότι αυτό τουλάχιστον θα με «ανακούφιζε» και θα με έκανε να ξεχαστώ από τον πόνο που ένιωθα. Για σχέση ούτε συζήτηση. Όποιος άνδρας με πλησίαζε για την παρέα μου, κάναμε καλή παρέα. Όταν όμως αντιλαμβανόμουν πως θέλει κάτι παραπάνω, γινόμουν πολύ κακιά. Τον κορόιδευα, του μιλούσα άσχημα.. Αλλά πολλές φορές μετά από καιρό ξαναεπιδίωκα επικοινωνία μαζί του. Και μετά πάλι το ίδιο..
Αποφάσισα περσι πως θα ήθελα να έχω μία σχέση και βγήκα να γνωρίσω κόσμο. Πολλοί από αυτούς αποδείχτηκαν σκάρτοι. Σε άλλους όμως, ενώ μου άρεζαν πάρα πολύ (εμφανισιακά, ο τρόπος που μιλούσαν, που σκέφτονταν), δηλαδή άτομα που θα μπορούσα άνετα να έχω μία πολύ όμορφη και ήρεμη σχέση, με το που «σοβαρευε» λίγο το πράγμα, εξαφανιζόμουν. Και ακόμα το κάνω.
Πριν δύο-τρείς μήνες, αποφάσισα να δω τον πρωην μου. Κάτι μέσα μου έλεγε, πως αυτό το κεφάλαιο δεν είχε κλείσει για μένα. Και ναι, δεν είχε κλείσει, αλλά δεν υπάρχει ενδιαφέρον από την άλλη πλευρά, οπότε δεν μπορώ να κάνω και τίποτα.
Στη σχολή τώρα ξεκινησα να κάνω παρέα με κάποιες κοπέλες, οι οποίες φαίνονταν ιδανικές για παρέα. Πράγμα που άλλαξε. Βέβαια δεν είναι και εύκολο να κρατήσει κάτι όταν η μία (εγω) είναι στην Καβάλα και οι άλλες στη Θεσσαλονίκη. Έκανα κι εγώ βέβαια λάθη, του τύπου, να με παίρνουν τηλ. και βλέποντας ποιος είναι να μην απαντώ (ποτέ δεν κατάλαβα γιατί το έκανα αυτό.) Αλλά το έκανα. Και έχοντας τύψεις μετά, δεν επαιρνα πισω τηλ να δω τι μπορεί να ήθελαν.
Τον τελευταίο καιρό κυριαρχούν τα εξής συμπτώματα, που περιγράφετε, στη ζωή μου: Πολλές αρνητικές σκέψεις, σκαμπανεβασματα στην διάθεση (εκεί που είμαι μια χαρά, ξαφνικά βάζω τα κλάματα) πολύ κλάμα.. Πολύ όμως.. Γενικά είμαι απαισιόδοξη και συνήθως λυπημένη (εχω πολύ καιρό να χαμογελάσω πραγματικά.. πόσο μάλλον να γελάσω.) με αποτέλεσμα να κλείνομαι στο κρυφήγετό μου (το βασίλειο μου) και να σκέφτομαι τον θάνατο. Δε θα πάω σε ψυχολόγο. Δε θέλω να πάω σε ψυχολόγο. Δεν υπάρχει τίποτα που να με ευχαριστεί, και δε θεωρώ πως ένας άνθρωπος ακούγοντας με, μπορεί να με λυτρώσει από αυτό που ζω. Δε θέλω να λυτρωθώ με αυτόν τον τρόπο, γιατί πολύ απλά εκεί έξω, δεν υπάρχουν πραγματικές ανθρώπινες σχέσεις. Εκεί έξω όλοι είναι ψευτες, υποκριτές και εκμεταλλευτές. Ο καθένας κοιτάζει την πάρτη του, χωρίς να νοιάζεται για τον άλλο δίπλα του. Και να μου φύγουν όλες αυτές οι αρνητικές σκέψεις, τι θα μου μείνει; Απλά θα ξαναβγώ εκεί έξω και πάλι θα προδοθώ, πάλι θα πληγωθώ, πάλι θα νιώσω κουρέλι. Πάλι θα βοηθήσω κάποια «φίλη» που εχει ανάγκη, θα την ακούσω στο πρόβλημα με τον γκόμενο, θα την βοηθήσω, αλλά όταν θα έχω εγώ αναγκη να μιλήσω και να ακουστώ, εκείνη πάλι δε θα έχει χρόνο. Οπότε ποιος ο λόγος!
Θα ήθελα λοιπόν να θέσω το ερώτημα, το οποίο ανέφερα στην αρχή του mail. Αν κάποιος πραγματοποιήσει αυτοκτονία, μπορεί να δωσει τα όργανά του για μεταμόσχευση;
ΚΛΕΙΣΤΑ ΤΑ ΣΤΟΜΑΤΑ…
Κανείς δεν μπορεί να καταλάβει αν και πόσο πονάω! Τι έχω στην ψυχή μου και πως νιώθω ….Δεν ακούω τους ειδικούς ,δεν διαβάζω τα άρθρα …όλα αυτά μου ακούγονται αερολογίες !Επιστημονικές απόψεις ,ατεκμηρίωτες που λέγονται εκ του ασφαλούς !Όλοι εσείς ,όμως ,δείτε και εμάς ,τα ζωντανά παραδείγματα ….Είμαστε αυτοί που ζήσαμε την κατάθλιψη στο πετσί μας .Που πονέσαμε ,που κλάψαμε ,που είδαμε το τούνελ χωρίς φως ….σκοτεινό και άδειο !Είναι σημαντικό να νιώθεις ότι κάποιος μπορεί να σε καταλάβει ….και όσοι δεν μπορούν ,εύχομαι να μην μπορέσουν ποτέ !Να μην νιώσουν ποτέ όπως ένιωσα εγώ.
Πριν μου συμβεί αυτό ήμουν και εγώ από εκείνους που χρησιμοποιούσαν τη λέξη «κατάθλιψη» συχνά .Είτε αστειευόμενη ,είτε στα πλαίσια μιας εξουθενωτικής μέρα ,είτε στη διάρκεια των πανελληνίων εξετάσεων ,που ένιωθα πως κάποιος άλλος είχε μπει μέσα μου .Ώσπου ,ήρθε και δεν έλεγε να φύγει ….Με στοίχειωσε ,με έκανε κομμάτια ,ένα κινούμενο ον ,χωρίς λογική ,χωρίς ζωντάνια .Τ ο κλάμα είχε γίνει ασταμάτητο .Συνεχόμενο και δυνατό …σαν να πάσχιζε και αυτό μαζί με εμένα ,να καθαρίσει το είναι μου από τον πόνο και την απόγνωση .Περνούσε ο καιρός και ήλπιζα πως κάποια μέρα θα ξυπνήσω και θα είμαι πάλι καλά ,αλλά η μέρα αυτή αργούσε και εγώ διαλυόμουν ,ψυχικά και σωματικά !Κάθε διάθεση για συναναστροφές ,για εξόδους ,ακόμα και για το Πανεπιστήμιο είχε χαθεί .Την τηλεόραση δεν την άνοιγα ,ραδιόφωνο δεν άκουγα! Μόνο έκλαιγα… κατηγορούσα τον εαυτό μου για όλα ,για όσα έκανα και για όσα δεν έκανα !
Ξαφνικά όλοι έγιναν εχθροί μου …και ο μεγαλύτερος εχθρός ήταν ο ίδιος μου ο εαυτός !Απέκτησα φόβους που δεν είχα ποτέ ,ιδιοτροπίες που μέχρι τότε τις κορόιδευα .Έγινα ένας απλός παρατηρητής ,με έβλεπα και δεν μπορούσα να με βοηθήσω και έψαχνα απεγνωσμένα τρόπο να λυτρωθώ !Η οικογένεια μου ήταν φυσικά δίπλα μου ,με βοήθησε με κάθε δυνατό τρόπο ,αλλά όταν η ψυχή χρειάζεται θεραπεία ,μια συμβουλή και ένας ενθαρρυντικός λόγος δεν είναι αρκετά !Εγώ πάσχισα να πατήσω πάλι στα πόδια μου ,έχοντας τους γονείς μου δίπλα ,αλλά σαν το μωρό που κάνει τα πρώτα του βηματάκια και ύστερα από λίγο πέφτει αδύναμο να ξανασηκωθεί ,έτσι και εγώ …σηκωνόμουν για λίγο και μετά ,έπεφτα ,πάλι και πάλι και πάλι και πάλι !Και κουράστηκα …Δεν άντεχα να με βλέπω έτσι και δεν άντεχα να στεναχωρώ χωρίς να το θέλω και τους ανθρώπους που τόσο πολύ αγαπώ !
Έτσι ,σκέφτηκα ότι θα ήταν συνετό να επισκεφθώ έναν ψυχολόγο !Να παίξω το τελευταίο μου χαρτί !Απ την πρώτη επίσκεψη ,άρχισα να νιώθω ότι βρήκα ένα χέρι που θα με τραβήξει από τον βούρκο και θα με επαναφέρει στην ζωή !Η χημεία σε αυτές τις περιπτώσεις παίζει τον σημαντικότερο ρόλο .Άρχισα να ξετυλίγω τους φόβους μου ,τις σκέψεις μου ,τους προβληματισμούς μου και ό,τι τόσα χρόνια κράταγα στην ψυχή μου αβίαστα !Δεν σκεφτόμουν με ποια σειρά τα έλεγα ,με ενδιέφερε απλά ότι τα έλεγα! Με ανακούφιζε! Υπάρχει όμως μια παροιμία που λέει «Συν Αθηνά και χείρα κίνει» , δηλαδή χωρίς και την προσωπική προσπάθεια ,η δύναμη εκείνη που θα σε βοηθήσει δεν είναι αρκετή .Και έτσι και εγώ άρχισα σε πρώτο στάδιο να επεξεργάζομαι ότι συζητούσα μαζί της και να προσπαθώ να τα αποκωδικοποιώ .
Δυστυχώς ,το κλάμα δεν έλεγε να υποχωρήσει και ο οργανισμός μου άρχισε να εξασθενεί !Έπρεπε να αναζητήσω και αλλού βοήθεια …Δεν το σκέφτηκα πολύ ,στην κατάσταση που βρισκόμουν ,κάθε τι που θα μπορούσε να με βοηθήσει ήταν καλοδεχούμενο .Η αλήθεια είναι ότι είχα ανάμειχτα συναισθήματα καθώς περνούσα την πόρτα του ψυχίατρου .Λίγο η κλειστή κοινωνία απ’ όπου κατάγομαι ,λίγο το νεαρό της ηλικίας μου με έκαναν να διστάζω ,αλλά μόνο για λίγο !Η συζήτηση με τον γιατρό ,με την ψυχολόγο μου ,με την οικογένεια μου με ενθάρρυναν και πλέον δεν το μετανιώνω καθόλου ,Τα φάρμακα που μου χορηγήθηκαν με επανέφεραν στο φως ,έξω από το τούνελ! Φυσικά ,ξέρω ότι τα χάπια δεν είναι πανάκια ,έχω πει στον εαυτό μου ότι θα τα δω σαν μια αντιβίωση ,που μου χορήγησε ο γιατρός και που μόλις κρίνει ότι είμαι καλά θα την σταματήσω !Σε συνδυασμό με την ψυχανάλυση ,άρχισα να γίνομαι πάλι καλά !Ή έστω ,για αρχή πολύ καλύτερα!
Θέλει κόπο !Προσπάθησα ,προσπαθώ και θα συνεχίσω να προσπαθώ ,γιατί θέλω να μάθω να αγαπάω τον εαυτό μου !Αξίζει τον κόπο ,δεν θα τα παρατήσω !
Νατάσα Β.
καλησπερα σασ!
δεν εχω σε καποιον να πω οτι νιω6ω..κανενασ δεν θα με καταλαβει ειχα 9 κολλητους κατεντησα να μην εχω σχεδον κανεναν..ειμαι με καποιον κολημενη εδω και 10 μηνες χωρισ αυτοσ να με θελει,δεν μπορω να τον ξεπερασω θυμαμε τισ παλιεσ στιγμεσ μασ που με συμπαθουσε και ειμασταν τοσο καλοι φιλοι οταν εμα6ε οτι μου αρεσε αρχιζε να απομακρινοταν…και τωρα αρχιζει να με βριζει δεν αντεχω μακρια του! φιλουσ πραγματικουσ δεν εχω..προσφατα τσακο6ηκα με μια φιλη μου(Δωρα) την οποια την εγραφα τελευταια για να ειμουν με την αλλη φιλη μου(ποπη) η οποια εβλεπε συχνα αυτον που μαρεσε και τυ μιλουσε…στην Δωρα ειπα οτι την γραφω γ να με μαζι με την ποπη η οποια θα ειναι μαζι με αυτν π μαρεσει και οτι την ποπη δεν την ενιωσα ποτε σαν κολλητη μου την ειχα μονο για να τον ψαρευει…στον τελοσ τα βρηκα με την Δωρα ομως η ποπη εμαθε οτι τα ειπα ολα αυτα..ενω δεν ισχυουν τ εκνα ολα γ να τα βρω με την δωρα..απο την αλλη η οικογενεια μου δεν ενδιαφερετε…
ολοι μ λενε να τον ξεπερασω τυσ λεω οτ δεν μπορω και με βριζουν…εξακολουθω ν πιστευω οτ ειμαι μονη κλεω συνεχως μερικεσ φορεσ χωρισ λογο μερικεσ αλλεσ σκεφτομε ολα αυτα& αυτον που 3ερω οτι δεν θα τον εχω ποτε ζαλιζομε συνεχεια εχω φτασει σε σημειο αυτοκτονιας ΚΑΝΕΙΣ δεν με καταλαβενει απο τουσ γνωστουσ μου…
οποιος μπορει ν με καταλαβει εσστω απο εδω ασ μιλισει μαζι μου..
Μικρή μου(μικρούλα πρέπει να είσαι) ολοι μας σε καταλαβαίνομε λίγο πολύ καθώς όλοι μας ερωτευτήκαμε.
Ειναι ασχημο πράγμα η απορρίψη,ασχημο να αγαπάς ενω δε σε αγαπουν.Προσπάθησε να βάλεις τις σκέψεις σου σε μια ταξη..
ΟΚ,σου αρεσει ενα παιδι,προσπαθησες να τον προσεγγισεις και απετυχες..δεν ενδιαφερεται.
Οφειλεις να το σεβαστεις και να προχωρησεις ,οσοδυσκολο και αν ειναι.
Σκεψου να εισουν στην δικη του θεση.Να ενδιαφεροταν για σενα καποιος ,εσυ να μην τον ηθελες και αυτος να επεμενε..
Μεινε λιγο καιρο μακρυα του,που ξερεις μπορει να ερθει μετα απο μονος του!!!
Βρηκα αυτη τη σελιδα ψαχνοντας στο Google ti μπορει να φταιει και κοιμαμαι τοσες ωρες τελευαια…
Σημερα εκλεισα 12 ωρο,αν με αφηναν και αλλο θα συνεχιζα!!!Κοιμαμαι πολλες ωρες,οταν ξυπναω λεω θα χουζουρεψω χωρις να δω το ρολοι,και καταληγω να κοιμαμαι και αλλο.Ξυπναω σα ζομπι με ενα βαρος στο κεφαλι σα πονοκεφαλο…
Ισως φταιει οτι χωρισα με οχι πολυ καλες συνθηκες μετα απο λιγους μηνες γαμου..Περασα πραγματικα ασχημα…
Επισκεφθηκα ψυχολογο,μου ειπε η γυναικα πως μου ακουνταν εντονη ψυχολογικη βια αλλα θα τα καταφερω λεει γτ μιλω συγκροτημενα και ειμαι δυνατη.Δεν ξαναπηγα…
Μπορει να εκανα και λαθος αλλα ενιωσα πως δε με βοηθησε και τρελα..
Εχω εντονα σκαμπανευασματα στη διαθεση,Ποτε ξεκαρδιζομαι ποτε κλαιω…Αλλα ετσι δεν ειναι η ζωη??Βεβαια εγω πιο συχνα κλαιω,αλλα το αποδιδω στο οτι ειναι προσφατο ολο αυτο.
Με παιρνουν τηλεφωνο γνωστοι(γιατι ως γνωστον οι φιλοι στα δυσκολα φαινονται,και σε μενα λακισαν)και βρισκω χαζες δικαιολογιες για να μην βγουμε.
Χτες σε γνωστο μου ειπα “ρε συ ειμαι αλουστη,απο βδομαδα αν θες” και μου απαντησε”ναι,ναι βρες και αλλες δικαιολογιες..σε ακουμε”..Με πηραν χαμπαρι!!
Βαρεθηκα να ειμαι τοσο καιρο μεσα στο σπιτι η στη δουλεια…Βαρεθηκα να κλαιω,Βαρεθηκα να μιζεριαζω.Βαρεθηκα να με λυπαμαι…
Πηρα αποφαση.Απο αυριο(γτ σημερα οντως ειμαι αλουστη) δε θα αφηνω ευκαιρια για εξοδο…
Καλησπερα σας,
Αυτη τη στιγμη γραφω με το ζορι αλλα θα θελα να μοιραστω την εμπειρια μου καθως κραταει 4 χρονια. Ολα ξεκινησαν αφου μετα απο μια σχεση μου με μια μεγαλυτερη γυναικα αρχισα να εχω φοβια για το aids. Αυτο με οδηγησε σε καταθλιψη κ μεγαλο αγχος σε σημειο που σκεφτομουν να κοβομαι με μαχαιρι σε ολο μου το σωμα σκεφτομουν να σπαω ποτηρια κτλ πηγα σε ψυχιατρο κ μου εδωσε 3 seroxat κ λεξοτανιλ…σιγα σιγα ενιωσα καλυτερα κ ημουν που κ που με λιγο λεξοτανιλ εκανα κ ψυχοθεραπεια αλλα μολις ενιωσα καλυτερα σταματησα. Τωρα μετα απο διαφορες αυξομειωσεις στη διαθεση εφτασα μετα κ αππ ενα χωρισμο να κανω εμετο σχεδον καθε πρωι κ να εχω κρισεις πανικου συχνα, φοβαμαι οτι θα παθω καρδια οτι θα μου κοπει η ανασα η ενταση δεν ηρεμει τελειως ακομη και με 2 ζαναξ την μερα. Ξεκινησα το σεροπραμ τωρα απο μια νεα ψυχιατρο εδω κ 5 μερες. Δεν κοιμαμαι καλα το βραδυ δεν εχω ορεξη για φαγητο κ συνεχεια εχω φοβους, ειναι ανυποφορο να μην σε ηρεμει τιποτα. Πεστε μου σας παρακαλω αν πρεπει να νοσηλευτω η να παω στα επειγοντα. Η ψυχιατρος λεει θα περασει αλλα περναω ασχημα γαμωτο…ειναι πολυ πισω ακομη η επιστημη της ψυχιατρικης δυστυχως…
Εδω σημειωνω πως εχω 2 πτυχια οικονομικων περασα απο τους πρωτους στις πανελληνιες κ εργαζομαι…δεν αντεχω ομως το αγχος αυτο για ολους κ για ολα….
Τι σας ανακουφησε παιδια απο πανικους;;
Ευχαριστω πολυ
Ειναι παλια η παρουσια σου εδω και δεν ξερω αν μπορω να σε βοηθησω..οι σπουδες μου στην ψυχολογια που διακοπηκαν ισως δε σε διαφωτισουν.ομως διαβαζοντας το κειμενο σου αισθανθηκα μια δυσπνοια για ολα αυτα που περιγραφεις.ειμαι βεβαιη πως ολα αυτα ειναι περισσοτερο διαχειρισημα απο ο,τι τα παρουσιαζεις.απλα η εμφανιση ολων των συμπτωματων εκαμψε τις αντιστασεις σου.τις τυλιξε σε μια ομιχλη και τεινει να τις απενεργοποιησει.πωςτο δεχεσαι αυτο;που ειναι η δυναμη του μυαλου σου το πεισμα της ψυχης σου;-που ταλαιπωρημενη μεν αιφνιδιαζεται αλλα δεν καταργειται! και επισης που ειναι αυτη η κ. ψουνη που ειναι απουσα απο την ιστοσελιδα της; ενα σπιτι οταν δεν κατοικειται κ. ψουνη το κλεινουμε.δεν καλουμε επισκεπτες και αγενως απουσιαζουμε…καλε μου φιλε αγγελε, μακαρι να βοηθηθηκες εως σημερα,μακαρι..
Kalispera legomai xristos.Eimai pantremenos 2 xronia kai exo ena koritsaki.Prin 3 mines perasa ena frastiko episodio me tin ginaika mou logo kapoion trivon pou eixe me tin mitera mou.Logo elipsis simparastaseis tis miteras mou stin apovoli pou eixe me sto proto paidi i ginaika mou den thelei na vlepei tin mana mou.Logo kai dikou mou egoismou to pira mia mera strava kai istera apo mia nixta epaitiou kai ena frastiko episodio pou eixame tsakothikame kai go san egoistis tin evrisa.Den xero pos alla tote kleistika mesa mou kai me pira i kato volta.Milontas me mia siggeni mou kai den xero pos anoixtika toso eukola gt eniotha ton egoismo mou pligomeno eipa logia se autin pou den ta exo pei se kamia ginaika kai me to ena kai to allo kai pigainontas i katastasi me tin ginaika mou pio perierga tote kai me tin entasi pou ipirxe eipa se agapo stin siggeni kai den xero ti exo pathei.Apo tote kai zitontas signomi stin siggeni oti perasa mia katastasi kai den to ennoousa apla eniotha monos.Xero viastika poli.Tora tous teleutaious dio mines exo tipseis kai enoxes kai den xero ti na kano.Me vlepei i ginaika mou mia kala mia anapoda.Den xero pos na to xeiristo.Nomizo pos xano to spiti kai tin sxesi pou dimiourgisa.Stin douleia eimai mia krio mia zesti kai sto spiti mou einai ligo moudiasmena.Den troo poli kala mia eimai etsi kai mia allios,nomizo oti zo tin teleutaia mou mera kathe mera kai niotho anikanos na antimetopiso tin katastasi.Ti na kano.eimai 30 xronon kai den xero ti na kano.Niotho xalia kathe mera.Euxaristo.Xero eimai athlios.I siggenis einai i 1h xaderfi.Signomi.
Καλημέρα σας! Το άρθρο είναι πολύ σωστό. Μπορώ να πω σχεδόν όλα τα συμπτώματα τα είχα μέχρι πρίν λίγο καιρό. Βλέπετε είναι κάποιες εποχές που μπορεί όλα να πάνε στραβά, στην περίπτωση μου χώρισα και ήμουν και είχα μείνει και άνεργος. Είναι δύσκολο να κάνεις πράγματα όταν έχεις κατάθλιψη αλλά τουλάχιστον προσπαθήστε αν έχετε κοντινούς φίλους η αδέλφια να τους μιλήσετε για αυτό. Αν ενδιαφέρονται πραγματικά θα σας δώσουν μια ώθηση και κίνητρα για να ξανα αρχίσετε μια ρουτίνα. Καταλαβαίνω όλοι μπορούν να στεναχωρήθουν για διάφορα πράγματα και αυτό είναι σεβαστό. Όμως αν αναλογιστεί κανείς με το να μην παίρνει την κατάσταση στα χέρια του είναι δύσκολο γιατί γίνετε χειρότερα. Το μόνο που δεν μπορώ να ”φτιάξω” μετά την καταθλιψη που είχα είναι πως ξυπνάω πάρα πολύ νωρίς το πρωί (στις 5 το πολύ 6 το πρωί, δηλαδή δεν κοιμάμαι καλά) να ξανα κάνω προσπάθεια για την συναισθηματική μου ζωή, Βλέπετε η απογοήτευση ήταν μεγάλη και διστάζω ακόμα και να κάνω κάποια κίνηση για γυναίκα τώρα διότι πιστεύω πως δεν θα υπάρξει συνέχεια και αυτό με ωθεί σε εσωτερική διαταραχή της νευρικής μου κατάστασης τουλάχιστον προσπαθώ να μην τον εκδηλώνω προς τους άλλους. Το θέμα είναι να είμαστε κυρίαρχοι του εαυτού μας όσο δύσκολο και αν είναι σε περίοδο κατάθλιψης. Αν είναι σχετικά νωρίς γιατί μετά θα είναι αργά
Καλησπέρα ονομάζομαι “Θανάσης”,
είμαι 30 χρονών
Τα τελευταία 10 τουλάχιστον χρόνια αντιμετωπίζω την κατάθλιψη και με έχει καταστρέψει.
Είμαι ένα νωθρό δείγμα αυτού που είμουν παλιότερα σαν νέος αν και σημάδια υπήρχαν στην ζωή μου και σαν έφηβος. Τα τελευταία χρόνια ζω σε μια ζάλη που δεν με αφήνει να ζήσω όπως θέλω. Έχει περάσει πού καιρός που θυμάμαι τον εαυτό μου να γελάει για πάνω από λίγα λεπτά. Έχω καταστρέψει το σώμα μου και η υγεία μου δεν πάει καλά, είτε προσπαθώ να χάσω βάρος, είτε περνάω περιόδους που δουλεύω ασταμάτητα για να ξεχάσω την ζωή μου με αποτέλεσμα να τραυματίζομαι. Δοκίμασα τις σχέσεις και δεν με οδήγησαν πουθενά. Οι γυναίκες με τις οποίες είμουν με χώριζαν λόγω έλλειψης ευφειιας , είτε λόγω δεν ενδιαφερόμουν για το σεξ μεταξύ μας. Και είναι αλήθεια. Αλλα όσο και να ξέρω ότι δεν είμαι χαζός νιώθω κάθε μερα σαν μια σκια μεσα στον υπόλοιπο κοσμο. Περπατάω στο δρομο και κρύβομαι να μην με δουν και δεν ξέρω το γιατι, μετά το σκέφτομαι και λεω ποσο ηλιθιος μπορει να είμαι. Ο ύπνος μου ειναι διαταραγμενος οπως λετε. Κοιμαμαι συνολικα 4 ωρες και το πρωι δεν μπορω να συκωθω. Τα βράδια βλέπω όνειρα όπου παραμενω είτε θαμμενος σε ένα κηπο, είτε πιασμενος σαν αραχνη στο ταβανι είτε σαν τσιχλα κατω από κάποιο εδρανο. Αλλες φορες νιώθω να πετάω και να φεύγω. Κλαίω συνέχεια και δεν ξέρω το γιατι ορισμλενες φορες μπορεί να κλαίω για τον καιρώ γιατι είδα ένα πεταμένο χαρτι είτε γιατι χτυπησα το ποδι μου και ειμουν μονος. Ζηταω συνεχεια συγνώμη για πραγματα που δεν εχω κανει εγω, χτες ζητησα απο μια γυναικα συγνωμη γιατι έκαναν φασαρια η διπλανοι μου.
Μου λείπουν φοβερά αυτά που έκανα, έγραφα μυθιστορήματα και ποιηματα, περπατούσα ατελείωτες βόλτες, αλλα πλέον δεν τα κάνω ούτε αυτά, όποτε πιανω να τα κάνω τα αφήνω μετα από μερικά δευτερόλεπτα. Η ζωή μου είναι ανιαρή, κάθε φορά που κάτι θα γίνει καταλήγω στο φαγητό. Μετα από μια τέτοια περίοδο λυπάμαι τον εαυτό μου και ξεκινάω εξοντοτικες διαιτες με αποτέλεσμα να καταλήξω δυο φορες στο νοσοκομειο με εξάντληση…. Ξέφυγα την κριτικη λεγοντας και τις δυο φορες οτι επρόκειτο για κάποιο κρυωμα.
Το θέμα μου είναι ότι ενώ ξέρω τι με τρώει δεν μπορώ να ζητήσω βοήθεια γτ ντρέπομαι με την κοινωνική κριτική που επιφέρει η διαμονή σε μια περιφερειακή πόλη και το γεγονός οτι τα οικονομικα μου δεν μπορούν να το συντηρήσουν. Επίσης ενω το αποζητώ φοβάμαι λίγο την καθαρότητα που μπορεί να έρθει μετα. Θέλω επιτέλους κάποιον να με βοηθήσει να ξεπεράσω την ασθένειά μου αλλά δεν ξερω από που να ξεκινήσω. Σας ευχαριστώ για τον χρόνο σας.
“Θανάσης”
καλησπερα ονομαζομαι βαγια, ειμαι 20 χρονων και νομιζω πωσ αντιμετωπιζω τη καταθλιψη χωρισ ομως να ειμαι σιγουρη.
η αληθεια ειναι πως κλεινομαι συνεχεια στον εαυτο μου.εδω και 4 μηνες σχεδον δουλευω σε ενα καραβι στο εξωτερικο και δεν εχω καποια επαφη με τουσ ανθρωπους μου,παρα μονο καποια τηλεφωνα που και που.εχω φτασει σε σημειο να μην εχω διαθεση να δουλεψω,να μην θελω να βλεπω αντθρωπο,να στεναχωριεμαι με το παραμικρο,να κανω καποιεσ κινησεις και την ιδια στιγμη να ξεχναω οτι τισ εκανα,πχ.ν καθομαι στον καναπε,να σηκωνομαι,να φτανω στην πορτα,να την κλεινω,να κλειδωνω και ξαφνικα συνειδητοποιω οτι δεν τα θυμωμουν ολα αυτα και αναρωτιεμαι πως τα εκανα.
με πιανει κλαμα σχεδον καθε μερα,εχω καποιυς εφιαλτες αλλα δεν μπορω να καταλαβω απο που μπορει να προερχονται ολα αυτα και θα ηθελα τη βοηθεια σας.ευχαριστω
Καλημερα!
Ειμαι 55 ετων. Εχασα τον συζυγο μου πριν 2 χρονια. Με τον συζυγο μου ειχαμε 27 χρονια διαφορα, με αποτελεσμα να μην ειμαι η τελεια συζυγος (πιστη). Εργαζομενη, προσπαθουσα να ειμαι μια καλη μανα. Τα τελευταια χρονια ειχα φυγει απο το σπιτι μας και εμενα μονη μου. Οταν εμαθα για τον θανατο του συζυγου λυπηθηκα πολυ και τωρα εχω τυψεις οτι αν ημουν σωστη θα επρεπε να ημουν κοντατου και να τον βοηθουσα οσο μπορουσα, να του μαγειρευα κτλ. Απο τα συμπτωματα που αναφερετε τα εχω ολα εκτος απο αυτοκτονικες ιδεες, μειωμενη ενεργητικότητα και αρες κινησεις και σωματικα συμπτωματα η εξαντληση.
Πολλες φορες πιανων το εαυτο μου σαν να δελω να τον τιμωρησω, η να κανω τους αλλους να με σκεπτονται, και νομιζω οτι δεν ενδιαφερεται κανεις για μενα, οσο εγω θα ηθελα.
Μια σχεση που εχω εδω και 8 χρονια δεν με καλυπτει. Μου λειπει η διασκεδαση, ενα ταξιδι δεν ξερω ακριβως τι. Πιστευω οτι εχω πεσει σε μια μονοτονη ζωη και δεν ξερω πως να το αλλαξω.
Ξεχασα να αναφερω οτι εχω 3 παιδια (παντρεμενο χωρις παιδια, εργαζομενο στην αλλοδαπη και μια κορη που μενει με το αγορι της-η οποια δεν θελει ου καν να ακουσει για την σχεση μου).
Τελευται μου εχει μπει στο μυαλο οτι θα πεθανω και δεν θελω.
Τι με συβουλευεται?
Σας ευχαριστω για τον πολυτιμο χρονο σας
καλημερα…ονομαζομαι γιωργοσ και την τελευταια εβδομαδα αντιμετωπιζω διαταραχεσ στον υπνο μου…..δεν με παιρνει ο υπνοσ ευκολα και οταν γινεται αυτο απογοητευομαι ακομα περισσοτερο και εκεινεσ ειναι οι στιγμεσ που δεν θα κοιμηθω καθολου καποιο βραδυ.διαβαα το αρθρο και εχω καποια απο τα συμπτωματα….αυτο σημαινει πωσ εχω καταθλιψη????δεν θελω να παω σε γιατρο…..αν ομωσ χρειαζομαι βοηθεια πρπει να το κανω,,,,το θεμα με τον υπνο με ειχε απασχολησει ξανα στο παρελθον αλλα ηταν πολυ παροδικο…..για καποιεσ μερεσ….ειχα χρησιμοποιησει ηρεμιστικα αλλα με μεγαλη ευκολια τα αφησα….τι πρπει να κανω????να περιμενωακομα να δω????οσοσ περνουν οι ερεσ ομωσ εμενα μου κολλαει η ιδεα οτι δεν μπορω να κοιμηθω και αθτο κανει τα παντα ακομα χειροτερα,,,,,πωσ μπορω να βγαλω αυτη την ιδεα απο το μυαλο μου…?????/
geia eimai h miriam mia 14traxronh exw nomizw katathli3h eimai monaxwkori egw kai oi goneis mou zoume sto hrakleio den exw polous suggeneis eimai 3ekomenh apo autous zoume oi treis mas mou ta kanoun ola den mou leipei tipota alla mesa mou exw enan kompo h routina me exei faei travi3ei roufi3ei olo ta idia adunato sth ske3h na skeuto oti h zwh exei drash entash………………….. h zwh mou den allazei skeutomai polles fores alles zwes kaluteres apo thn dikia mou me asteri pws to lene me tuxh perimenw kai elpizw stomellon mono auto thelw na pragmatopoihsw ta oneira mou etsi opws egw thelw kai skeftomai alla fobamai mhpos alla3ei kati thelw na megalwsw na fugw mono auto skeftomai na fugw na fugw oi goneis mou den katallabenoun oti exw problhma an kai me ton tropo tous deixnoun oti thelw giatrw BARETHIKA NA ZW MIA ZWH POU DEN ME AFHNEI NA ANAPNEYSW h routina mou trabaei thn ske3h thelw na fugw kai thelw na mhn yparxei gurismos zw monh mou kaneis dipla mou oi goneis mou leipoun suxna apoto spiti giati douleuoun monh mou megalwnw alla lathos. Mesa mou keno an to mellon mou den ginei etsi opws thelw kalutera na pethanw bohtheia buthizwme kai kaneis den einai ekei gia na me swsei…………………………..
neiwthw polous meines etsi sxedon 2 xronia
ευχαριστω
καλησπέρα.. αποφάσισα να σας στείλω γιατί δεν μπορώ να με αναγνωρίσω πλέον. νοιώθω ότι δεν είμαι ο εαυτός μου τελευταία. Έχασα το ενδιαφέρον μου για τα πάντα. Με έχει απορροφήσει η σχολή και οι εργασίες οι οποίες ενω είναι δημιουργικές εγω τις κάνω εντελώς μηχανικά. Ξεχναω πολυ ευκολα πραγματα που εκανα χθες, ξεχναω προσωπα, καταστασεις, κατι το οποίο εχω διαβασει 5 λεπτα πριν, αν πηρα το κινητο μου ενω το εχω βαλει ηδη στη τσεπη μου.
Νοιώθω, ενώ ήμουν πολύ κοινωνικός άνθρωπος να έχω κλειστεί στον εαυτό μου και πολλές φορές με “πιάνω” να είμαι στον κόσμο μου. Εχω γίνει αντιδραστική, έχασα την υπομονή μου ενω ήμουν αφανταστά υπομονετικός άνθρωπος και την ορεξή μου για το οτιδήποτε. Πλεον χαμογελώ σπάνια.
Επειδή σπουδάζω στο εξωτερικό εδω και 4 χρόνια, μου λείπουν πολύ οι δικοί μου και κάθε φορά που επιστρέφω στο σπίτι νοιώθω ηρεμία και ασφάλεια. Προστασία. Το τελευταίο χρόνο όποτε πρέπει να τους αποχωριστώ μετα τις διακοπές το κάνω με βαριά καρδιά γιατί δεν μπορώ να φευγω απο ένα γεματο με κόσμο σπίτι και να επιστρέφω σε ενα άδειο.
Δεν ξέρω αν θα βοηθήσει κάπου αλλά οι φίλοι μου, που σπουδάζουμε μαζί εχουν φύγει για ένα εξάμηνο και έμεινα με μια φίλη μου με την οποία ερχόμαστε συνεχως σε αντιπαράθεση γιατι είμαστε και οι 2 εγωιστριες και ισχυρογνωμων. Επίσης, η τελευταία μου σχέση ήταν πριν 2 χρόνια. Πρόσφατα είχα μια ερωτική απογοήτευση με ένα παιδι που μιλουσαμε για ενα εξαμηνο και μεσα σε αυτο το χρονικο διαστημα είχα αλλάξει πολυ σαν ανθρωπος. Δηλαδη η διαθεση μου ηταν ανεβασμενη, χαμογελουσα με το παραμικρο ενοιωθα οτι ημουν καλυτερος ανθρωπος και ειχα ορεξη να κανω σχεδια για τη ζωη μου. Είχα εναν ανθρωπο να μιλω για τα παντα ενω τωρα τα κρατω μέσα μου. 3 εβδομάδες τωρα που δεν μιλαω μαζι του τον σκεφτομαι κάθε μερα, δεν με ενδιαφερει για τον εαυτο μου, τρωω υπερβολικα και σταματησα τον αθλητισμο που ηταν μεγαλο κομματι της ζωης μου.
Απλά φοβάμαι πολυ γιατι δεν ξερω πως να διαχειριστω τον καινουριο μου εαυτο. Δεν ειμαι εγω αυτος ο ανθρωπος αλλα δεν μπορω να ξεφυγω..
ΓΕΙΑ ΣΑΣ………. ΜΕ ΛΕΝΕ ΜΑΡΙΑΝΝΑ ΕΙΜΑΙ 24 ΕΤΩΝ… ΕΙΜΑΙ ΚΑΤΟΙΚΟΣ ΚΑΛΛΙΘΕΑΣ… ΚΑΙ ΓΩ ΕΙΜΑΙ ΚΑΠΩΣ ΕΤΣΙ ΚΑΘΕ ΒΡΑΔΥ ΔΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΚΟΙΜΗΘΩ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΝΑ ΝΥΣΤΑΖΩ ΔΝ ΚΟΙΜΑΜΑΙ ΤΩΡΑ ΠΙΑ ΟΜΩΣ ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΚΟΙΜΗΘΩ ΚΑΙ ΤΗ ΜΕΡΑ ΓΤ ΝΟΜΙΖΩ ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΛΑΘΟΣ ΝΑ ΚΟΙΜΑΣΑΙ ΜΕΡΑ… ΔΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΒΓΩ ΕΞΩ ΕΧΩ ΚΟΥΡΑΣΤΕΙ ΚΑΙ ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΚΑΙΡΟ ΟΛΟ ΛΕΩ ΒΑΡΕΘΗΚΑ ΤΠΤ ΔΝ ΜΟΥ ΚΑΝΕΙ ΑΙΣΘΗΣΗ ΜΕΧΡΙ ΚΑΙ ΝΑ ΠΕΘΑΝΩ ΝΑ ΗΣΥΧΑΣΩ ΕΙΠΑ ΟΠΩΣ ΠΟΛΛΟΙ ΒΑΣΙΚΑ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΠΕΡΑΣΕΙ ΚΡΙΣΕΙΣ ΠΑΝΙΚΟΥ ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ ΚΤΛ.. ΕΧΩ ΚΑΙ ΑΠΟΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΣΗ ΕΧΩ ΜΟΝΙΜΩΣ ΑΓΧΟΣ ΑΠΟ ΤΗ ΜΕΡΑ ΠΟΥ ΕΧΩ ΚΡΙΣΕΙΣ ΠΑΝΙΚΟΥ…. ΕΧΩ ΚΟΥΡΑΣΤΕΙΙΙΙΙΙΙΙ ΝΑ ΜΗ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΚΟΙΜΑΜΑΙ ΤΟ ΒΡΑΔΥ Η ΖΩΗ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΣΠΙΤΙ ΠΙΣΙ ΠΙΣΙ ΣΠΙΤΙ ΚΑΙ ΚΑΜΙΑ ΦΟΡΑ ΒΟΛΤΑ ΕΞΩ ΣΤΑΜΑΤΗΣΑ ΠΟΔΗΛΑΤΟ ΕΙΜΑΙ ΧΟΝΤΡΟΥΛΑ ΚΟΥΡΑΖΟΜΑΙ ΕΥΚΟΛΑ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ ΟΤΙ ΔΝ ΒΡΙΚΣΩ ΝΟΗΜΑ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΕ ΠΙΑΝΕΙ ΤΡΕΛΑ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ ΣΕ ΨΥΧΙΑΤΡΕΙΟ ΦΑΝΤΑΣΤΗΚΑ…. ΝΟΜΙΖΩ ΠΩΣ ΕΚΕΙ ΜΕΣΑ ΘΑ ΖΩ ΚΑΛΑ…….. ΔΝ ΞΕΡΩ ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΩ ΠΙΑ ΕΠΙΣΗΣ ΕΧΩ ΜΙΑ ΣΧΕΣΗ ΜΕΝΕΙ ΜΑΚΡΙΑ.. ΖΩ ΜΕ ΤΟ ΑΓΧΟΣ ΚΑΙ ΕΚΕΙ ΑΛΛΑ ΤΟ ΠΙΟ ΜΕΓΑΛΟ ΑΓΧΟΣ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙ ΚΑΤΙ Η ΜΑΜΑ ΓΕΝΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΘΕΜΑ ΑΓΧΟΥΣ.. ΔΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΜΠΩ ΠΑΛΙ ΣΤΟ ΤΡΥΠΑΚΙ ΤΩΝ ΧΑΠΙΩΝ…….. ΜΩΡΕ ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΧΩ ΚΟΥΡΑΣΤΕΙ ΠΟΛΥ ΝΑ ΖΩ ΜΕ ΤΟ ΦΟΒΟ
Καλησπέρα..Λέγομαι Μαρία και είμαι 23,τις τελευταίες περίπου δυο βδομάδες νιώθω πολύ περίεργα με τον εαυτό μου και όλα αυτά υστέρα από μια νύχτα που ενώ κοιμόμουν ξύπνησα ξαφνικά και από τότε κ κάθε μέρα έχω διάφορες σκέψεις.. άγχος κ. όλα τα σχετικά.. από εκείνη την νύχτα παθαίνω κρίσεις πανικού όταν βραδιάζει,φοβάμαι μη ξανά πάθω το ίδιο. απλά δεν μπορώ να καταλάβω τον λόγο ενώ ήμουν καλά..ομολογώ πως περίπου δυο χρόνια πριν πάλι με είχαν πιάσει διάφορες ανήσυχες σκέψεις,άγχος κ φόβος αλλά οι λόγοι ήταν ότι δεν δούλευα κ με είχε πάρει από κάτω..όπως και τώρα και ίσως να είναι κ αυτός ο λόγος..απλά με έχει επηρεάσει κ και τώρα δεν θέλω καθόλου να βρίσκομαι σπίτι,όταν βγαίνω η ψυχολογία μου είναι καλή και ξεχνιέμαι και όταν γυρίζω σπίτι πάλι τα ίδια πάλι σκέψεις και πολύ βαθιές θα έλεγα..βάζω μουσική και προσπαθώ να κοιμηθώ αλλά πάντα με τον φόβο μη ξανά πάθω το ίδιο.Δεν θα λεγα πως πάσχω από κατάθλιψη γιατί θέλω συνέχεια να βρίσκομαι εκτός σπιτιού και με κόσμο και να περνάω καλά.τι είναι αυτό όμως που μου προκαλεί αυτή την φοβία μήπως πάθω πάλι το ίδιο και ειδικά τα βράδια?
Καλησπέρα! Είμαι 41 χρονών με υποχρεώσεις και παιδία. Εχω περάσει κατάθλιψη άλλες 2 φορές και μου ξανααεμφανίστηκε φέτος πριν 3 μήνες, Τα συμπτώματα είναι τα ίδια, δυσκολία στον ύπνο, ανορεξία, κατάρρευση ψυχική και σωματική. Αποτέλεσμα να χάσω τη δουλειά μου. Έκανα όλες τις εξετάσεις βγηκαν όλες καλές και η διάγνωση ήταν πάλι κατάθλιψη. Αυτη τη φορα πηρα χάπια και στέκομαι στα πόδια μου όμως με πονάει το σώμα, είμαι μερικες φορές απελπισμένη και φοβάμαι μηπως αργίσω να συνέλθω πάλι. Τις άλλες φορές μου πήρε εννιά μήνες. Το ερώτημα είναι, ενώ είμαι χαρούμενο άτομο γιατί να παθαίνω κάθε 5 χρόνια αυτό το τρομερό που λέγετε κατάθλιψη κλινική, ένα που σκεφτομαι είναι ότι είμαι δραστήριο άτομο και αυτο ανεβάζει το στρές κι ίσως ο οργανισμός εξαντλείται σε αυτά τα 5 χρόνια και θέλει να κάνει μια “παύση”…Πως να το ατνιμετωπίσω? Ποιά είναι η γνώμη σας?
Ευχαριστώ!
Μαρία..αυτό που γράφεις ότι ότα εισαι έξω ξεχνιέσε..και εγω ειμαι ετσι. όταν μου είπε ο γιατρος ότι έχω κατάθλιψη μου είπε ότι ένας τρόπος είναι για να το ξεπεράσω, να είμαι συνέχεια με κόσμο..κι είχε δικιο και τώρα βλέπω που το γράφεις κι εσυ..Πάντος νομιζω χωρίς να είμαι ειδική ότι έχεις άνχος, με σκέψεις ξεκίνησε και σε μένα και αγωνία και φόβους, αυτά μη τα δίνεις σημασία είναι απο τη κατάθλιψη που πιθανών να είσαι στην αρχή και μπορείς να το ξεπεράσεις. Σκέψου ότι στέκεσε στα πόδια σου, βάλε θετικές σκέψεις και ξεκουράσου, πήγαινε βόλτες και άσε το σώμα χαλαρό..με αγάπη και θετικές σκέψεις θα το ξεπεράσεις..απλά σκέψου ότι το μετά είναι χειρότερο γιατί το περνάω.
Έγραψα στο γκουγκλ “είμαι μόνιμα κουρασμένη και θέλω να κοιμάμαι συνέχεια” και με έβγαλε στη σελίδα σας. Πριν 5 χρόνια είχα επισκεφτεί ψυχολόγο λέγοντας του τα συμπτώματα μου και η απάντηση που μου είχε δώσει ήταν οτι εφόσον έχω ακόμα χιούμορ και γελάω δεν κινδυνεύω απο κατάθλιψη. Δεν πήγα να τον δω δεύτερη φορά. Δυστυχώς εδώ και 4-5 χρόνια παρουσιάζω όλα τα παραπάνω συμπτώματα. Πριν 3 μήνες παραιτήθηκα και απ την δουλειά μου γιατί η πίεση και το άγχος που μου προκαλούσε πλέον ήταν πάνω απ τις δυνάμεις μου. Κάθε μέρα ξυπνάω με κόπο, σέρνομαι βλέποντας τηλεόραση ή χαζεύοντας στο ιντερνετ, ξαπλώνω για ύπνο πάλι το μεσημέρι όπου κοιμάμαι γύρω στο δίωρο , ξυπνάω, σέρνομαι και πέφτω για ύπνο απ τις 9. Το ίδιο ακριβώς πράγμα εδώ και μήνες. Το οτι αναγνωρίζω πως δεν είμαι καλά, φαντάζομαι οτι είναι το πρώτο βήμα. Φοβάμαι οτι θα χάσω οτι λογική μου έχει απομείνει. Δυστυχώς τα οικονομικά μου δεν με βοηθάνε για να επισκεφτώ πάλι ψυχολόγο. Υπάρχει κάτι που μπορώ να κάνω για να βοηθήσω τον εαυτό μου?Σας παρακαλώ βοηθήστε με.
Αναστασία είμαι παθουσα κι εγώ, το έχουν περάσει κι άλλοι και θέλει να ακολουθήσεις κάποια θεραπεία για να επανέλθει αρχικά ο ύπνος. Απο προσωπική άποψη χρειάζονται γύρω στις 4 εβδομάδες γιαυτό όποτε μην απογοητευτείς. Κι εγώ χαμογελούσα κι ήθελα να ζώ άλλα η καταθλιψη δε σε αφήνει, είναι όσος κάτι σα..βαρια μοεφής γρίπη να το πω? Δεν είμαι γιατρός αλλα παθούσα όπως ξαναέγραψα και σου γράφω απο πείρα. Μη το αφήνεις υπάρχει θεραπεία. Το έπαθα 3 φορές σε διάστημα 15 ετών. Την πρώτη φορά δε διαγνώστηκε και μουδωσαν βιταμίνες και όλος αυτός ο γολγοθας της κατάθλιψης μου κράτησει 9 μήνες. Είναι κρίμα να παιδεύεσαι τοσο διάστημα και να χάνεις τη καθημερινότητα σου οπου δεν μπορεις να ανταπεξέλθεις, πρέπει να κάνεις κάποια θεραπεία, όσο το αφήνεις αρχίζεις και τις αρνητικες σκεψεις “γιατί εγώ” “τι μου συμβαίνει” κτλ..Προσπαθησε να σκεφτεσε ότι θα κάνει το κύκλο του και θα περάσει, μη σκεφτεσε τίποτα άλλο και να είσαι με κόσμο συνέχεια, με δικούς σου ανθρωπους. Όταν αρχίσεις θεραπεία, μην απελπιστεις γιατί δεν ανταποδίδει γρήγορα,κι όταν γίνεις καλά πάντα να είσαι θετική και να συνεχίσεις να χαμογελάς…απευθήνσου ισως σε κάποιο δημόσιο νοσοκομείο. Σου ευχομαι όλα να πάνε καλά, καλή δύναμη
Καλησπέρα σας ,
Ονομάζομαι Κωνσταντίνα . Πριν από 4 χρόνια άλλαξα τόπο διαμονής και μένω μόνη μου πια και όχι με τους γονείς μου .Ο λόγος που αποφάσισα να αλλάξω πόλη ήταν για μια σχέση την οποία είχα πολλά χρόνια που εν τέλει χωρίσαμε πριν απο 6 μήνες .
Αυτά τα 4 χρόνια πέρναω πολύ άσχημα με πολλά σκαμπανεβάσματα στη ψυχολογία μου . Από θέμα δουλείας αλλά και από θέμα σχέσης .Από την πρώτη στιγμή που ηρθα στη νέα αυτή πόλη όλα πάνε πολύ άσχημα π.χ αλλαγή εργασίας σε τακτά χρονικά διαστήματα και φυσικά η διάλυση μιας σχέσης 12 χρόνων . Για να μη σας κουράζω περισσότερο θα ήθελα να σας πω κάποια συναισθήμα που έχω όλα αυτα τα χρόνια .
Κοιμάμαι νωρίς και δεν ξεκουράζομαι καθόλου και καθ΄όλη τη διάρκεια της νύχτας ξυπνάω .
Διαρκώς νυστάζω και ας έχω ξυπνήσει για παράδειγμα πριν 2 ώρες . Ξυπνάω το πρωί με ένα κενό και κακόκεφη .
Η παρέα μου με παροτρύνεινα βγούμε ετοιμάζομαι με χαρά που θα βγω και όταν βγαίνω θέλω να γυρίσω σπίτι γιατί η ψυχολογία μου είναι πολύ πεσμένη .
Κλείνομαι μέσα στο σπίτι και πολλές φορές ουτε ανοίγω τα παράθυρα να μπεί φως .Δεν έχω διάθεση ούτε να καθαρίσω το σπίτι .
Αρκετές φορές κλαίω χωρίς να υπάρχει λόγος.
Τρομερο άγχος ακόμα και το βράδυ όταν κοιμάμαι .
θεωρώ ότι όλος ο άλλος κόσμος είναι καλύτερος από εμένα και ότι δεν μπορώ να κάνω τίποτα σωστά .
Τρώω διαρκώς χωρίς να πεινάω και ιδιαίτερα το βράδυ με αποτέλεσμα να έχω βάλει αρκετά κιλά.
Θεωρώ ότι δεν μετράω σα γυναίκα
Έχω διαρκώς νεύρα και ξεσπάω παντού αλλά τις περισσότερες φορές νιώθω σα χαμένη .
θέλω να φύγω αλλά χωρίς να ξέρω που θέλω να πάω .
Γενικά διαρκώς θέλω να είμαι μόνη μέσα στο σπίτι και να κοιμάμαι .
Δεν μπορεί κανείς να με βοηθήσει .
Εν αναμονή της συντόμου απαντήσεώς σας .
Με λένε Γαλήνη,
Είμαι 25 χρονών, έχω τελείωσει τις σπουδές μου και έχω γυρισει σπιτι μου στην οποία μένω με τη μητερα μου και τον πατριο μου που μεχρι πριν μερικουω μηνες είχαμε σχετικα καλη σχεση διοτι δεν ειχαμε μεινει ποτε στο ιδιο σπιτι και αυτο αλλαξε οταν γυρισα πισω. Δεν μπορω να ανεχτω τιποτα απο εκεινον που καταστρεψε λιγο πολυ ολα στις ζωες μας και δεν μπορω να αντεξω οτι θελει να ελεξει τα παντα ενω οι ιδεες του συνηθως δεν ειναι και τοσο καλες.
Στη συνεχεια ολοι γυρο μου με πιεζουν η πρωην σχεση μου που βαλαμε τελος με κοινη αποφαση και με κανει να νιωθω τυψεις ισως δεν το θελει αλλα μου προκαλει ολα αυτα γιατι αφου χωρισαμε εχει παθει αρκετα. ειμαι συνεχεια λυπημενη και νιωθω ενα ανεξηγητο βαρος πανω μου πουμε πλακωνει παρα πολυ. χωρις διαθεση για τιποτα και αυπνη παντα και λογο δουλειασ και ξυπναω συνειχεια χωρις λογο. Η μονιμη κουρασει που νιωθω νομιζω οτι θα μου κανει πολυ κακο, ενω ημουν παντοτε χαρουμενη και μου αρεσε να κανω αστεια και να γελαω με τουσ φιλους μου οτι και να γινοταν γυρο μου.
Σας ευχαριστω για το χρονο σας.
Με λενε Ζωη,
Ειμαι 33 και εχω πεσει σε πολλα και μεγαλα σφαλματα στι προσπαθεια μου να βρω την αγαπη και την αποδοχη. ειμαι μονη. κουραστικα να προσπαθω και δεν εχω ορεξη για τιποτα. δε κανω τιποτα αλλο απο το να παραμενω στο κρεβατι κι να κλαιω!!! να κοιμηθω δε μπορω, να φαω δε θελω. φοβαμαι τα παντα και τους παντες. φοβαμαι τους ανθρωπους, αλλα πανω απ’ολα με ΜΙΣΩ!!!!!!!!!!!!!!! Γιατι υπαρχει τοση κακια εκει εξω? γιατι τοση εκμεταλλευση! και δε τα εχω με τους εξω. ΜΟΝΟ με μενα. γιατι αν εγω δε τους εδινα το δικαιωμα να με εκμεταλλευτουν δε θα το κανανε? ποσο ηλιθια μπορει να ειμαι?
egw exw agori kai sunexia otan vlepomaste i me perni tilefono panta kati kako kanei kai egw meta pou klinoume to tilefono asxizo kai klai kai geia 3-4 meres ka8ome moni m kai dn mialo me kanenan ti na kano??? geia na to 3eperaso afto???
εγω προτιμω να μην πω ονομα αλλα θελω τη βοηθεια σας.Εδω και κατι μηνες παρολο που εξω απο το σχολειο και οταν δεν το σκεφτομαι ειμαι μια χαρα οταν το σκεφτομαι η και πηγαινω με πιανει ενα πραγμα οτι δεν θελω να παω και οταν βρισκομαι εκει πρεπει να φυγω.οταν ειμαι στο σπιτι και σκεφτομαι οτι πρεπει να παω σχολειο με πιανει ενα σφυξιμο στο στομαχι.και δεν ειμαι και κανενας κακος μαθητης αλλα πραγματικα δεν θελω να πηγαινω.παρακαλω αμεση απαντηση
πιθανοτατα ολο το απαραδεκτο εκπαιδευτικο μας συστημα εχει ΄΄πεσει” επανω σου κι σ εχει μπετοναρει.μαλλον εισαι ψυχολογια ανθρωπου που καταπιεζεται και γινεται υποτονικη σε συνθηκες δουλει΄ας (ο τονος στο γιωτα) και γκριζας, τελειωμενης υποθεσης, οπως ειναι το αναθεματισμενο συστημα αυτης της χωρας. καθετι που δε θα σε αφηνει ελευθερο και δε θα επιτρεπει την αυτοδιαθεση σου θα σε φτανει στα ορια σου.αντλησε δυναμη και ανοχη ωστε να αντεξεις.ειναι ευκολος ο δρομος της αντοχης,αρκει να μπουμε στο μονοπατακι της! να σκεφτεσαι πως καθε στιγμη που περνα στα ρολογια του κοσμου θα σε πηγαινει ολο και πιο κοντα στην ελευθερια σου.σκεψου πως ειναι κατι μαλλον δυσκολο που πρεπει να ανεχτεις-ειδικα τους απαραδεκτους εγκεφαλους των εκπαιδευτικων σου- για να αποκτησεις γνωση-εστω αυτη και οπως σου τη μεταδιδουν-και να αρχισεις στο..μεγαλυτερο κοσμο της ενηλικιωσης σου το δικο σου ταξιδι..
Λέγομαι Μιχάλης,
Η σύντροφός μου απο πάντα ήταν πολύ αρνητική και απαισιόδοξη. Πάντα βλέπει την αρνητική πλευρά του οτιδήποτε κάνουμε. Θυμώνει και μαλώνει πολύ εύκολα και με τους δικούς της ανθρώπους και με ξένους (π.χ. όταν οδηγάει, ακόμα και αν είναι δικό της λάθος). Πολλές φορές την βρίσκω παράλογη στον τρόπο που αντιδράει, σαν να έχει τελειώσει ο κόσμος για κάτι πολύ απλό. Τα τελευταία δύο χρόνια κλαίει πολύ συχνά. Πρόσφατα μετακομίσαμε στο εξωτερικό και το κλάμα έγινε χειρότερο. Έχω κάνει ότι μπορώ, έχω μειώσει τις ώρες εργασίας μου για να περνάμε όσο πιό πολύ χρόνο μαζι γίνεται – συνήθως καταλήγουμε να μαλώνουμε όταν συζητάμε, αλλά πάντα καταλήγω να της ζητάω συγνώμη και να την παρηγορώ για να συνέλθει. Έχω κουραστεί όμως. Την αγαπώ και πραγμάτικά θέλω να κάνουμε οικογένεια, αλλά με όλα αυτά πολύ φοβάμαι ότι όλα θα καταλήξουν σε τραγωδία. Διαβάζοντας τα παραπάνω θέλω να αναφέρω οτι όντως έχει τεράστια δυσκολία στην συγκέντρωση – ο νούς της πετάει. Επίσης κάνει πολύ ανήσυχο ύπνο – παραμιλάει (να φανταστείτε οτι μπορώ να κάνω ολόκληρες συζητήσεις μαζί της όταν κοιμάτε). Είναι συμπτώματα κατάθλιψης όλα τα παραπάνω; Τι μπορώ να κάνω;
Ευχαριστώ
Καλημέρα με λένε Ρούλα και θέλω να σας μιλήσω για τα υπαρξιακά μου προβλήματα. Θα αρχίσω από εκεί που πιστεύω ότι άρχισαν τα προβλήματα για μένα και από εκεί που κατηγορώ τον ευατό μου για όλα. Στο γυμνάσιο ήμουν ένα κορίτσι που δεν ήθελε κανένας να με κάνει παρέα και γι’αυτό το λόγο καθόμουνα μόνη μου σε μια γωνία. Μέτρια σε βαθμούς. Μετά το γυμνάσιο άρχισα να μπλέκω με δύο κοπέλες και από τότε άρχισε η κάτω βόλτα. Ξενυχτούσα μέχρι το πρωί κάθε μέρα, μερικές φορές έκανα και σχέσεις όχι ολοκληρωμένες απλά για να λέω ότι έχω κάποιον, βέβαια οι σχέσεις μου ήταν όλες η σάρα και η μάρα κανένα καλό παιδί. Αφού ξενυχτούσα πήγαινα το πρωί κατευθείαν σχολείο, δεν πολυδιάβαζα, ήμουνα πολύ χάλια μαθήτρια, στο λύκειο πάλι δεν με πλησιάζε καμία κοπέλα, μερικές φορές τους έπιανα να λένε και άσχημα πράγματα για μένα. Αυτό όμως είχε άσχημα αποτελέσματα σε μένα γιατί δεν ήθελα να πηγαίνω σχολείο καθόλου, να δημιουργώ προβλήματα μέσα στο σπίτι να μην ακούω κανέναν, τις περισσότερες ώρες τις παίρναγα έξω από το σπίτι, οι δικοί μου δεν μπορούσαν να με κάνουν καλά, μαλώναμε συνέχεια ούρλιαζα φώναζα μέσα στο σπίτι. Δεν πήγαινα μερικές μέρες σχολείο είχα απουσίες κάποια στιγμή θα κοβόμουν από απουσίες και τα αρχαία δεν τα ήθελα καθόλου. Πήρα την απόφαση να αλλάξω σχολείο και να πάω σε τεχνικό και για να αποφύγω τις κοπέλες και την συμπεριφορά τους και τα αρχαία.Μετά το τεχνικό πήγα σε κάποια σεμινάρια, σε ένα ΙΕΚ, και σε ένα ΤΕΕ το οποίο τεε το πήγα σε μεγάλη ηλικία για να βγάλω βαθμό. Πήγα σε λογιστικά γραφεία και έπερνα ψίχουλα ούτε ένσημα και πρωί απόγευμα δουλειά. Τα κακά παιδιά και οι παρέες όμως συνεχίζονταν μέχρι την ηλικία των 29 περίπου χρονών. Στα τεε γνώρισα τον άντρα μου μέσω skype και του πρότεινα εγώ να βγούμε τα φτιάξαμε χωρίς να το σκεφτώ πολύ, αρραβωνιαστήκαμε σε 3 μήνες και σε 3 μήνες παντρευτήκαμε. Τώρα όμως στα 35 μου σκέφτομαι και βλέποντας κάποια πράγματα ότι μετάνοιωσα για τη ζωή που έχω κάνει, δεν έχω σπουδάσει και σκέφτομαι ότι άφησα κάποια πολύ κακά κορίτσια να μου καταστρέψουν τη ζωή μου. Άφησα τη ζωή και τώρα δεν μπορώ να σπουδάσω. Μετά βλέπω κάποιες συγγενείς μου που μένουν στην ΑΘήνα και τους ζηλεύω αλλά δυστυχώς εγώ δεν μπορώ να πάω εκεί να ζήσω. Η δουλειά του συζύγου μου είναι να γυρίζουμε όλη την Ελλάδα, είναι πολύ κουραστικό να μετακομίζεις και να ζεις μόνη σου χωρίς παρέες και χωρίς κανέναν και να μην μπορείς να μιλήσεις σε κάποιον άνθρωπο. Πριν γνωρίσω τον άντρα μου πριν ένα χρόνο είχα κάνει τα χαρτιά μου μέσω ΑΣΕΠ για μια δουλειά, παντρεύτηκα και έφυγα από την πόλη που γεννήθηκα. Μετά από ένα χρόνο βγήκαν τα αποτελέσματα και πήγα στην Αθήνα εκεί που είναι η δουλειά, μόνη μου για 11 μήνες, γυρνάω με απόσπαση με τα χίλια ζόρια να μου τη δώσουνε και μετά που ήταν να πάω για δουλειά φεύγει ο άντρας μου σε αποστολή στο εξωτερικό για ένα εξάμηνο και τον έβλεπα κάθε 40 μέρες, παίρνουμε μετάθεση για αλλού και μένα δύσκολα μου δώσανε την απόσπαση, 3 μήνες πάλι μόνη μου, γύρισα πίσω για 2 μήνες και τώρα θα ξαναφύγει τώρα στις 30 Απριλίου για σχολή για 10 εβδομάδες, 2 μήνες και μία εβδομάδα. Και σκέφτομαι τι κακό έχω κάνει και μου συμβαίνουν αυτά στη ζωή μου. Μετάνοιωσα για όλα τα πράγματα στη ζωή μου. Δεν μου αρέσει τίποτα. Βλέπω κάποιες επώνυμες και τις ζηλεύω. Είδα τη Μαριέττα Χρουσαλά και άρχισα να την ζηλεύω θα ήθελα να ζήσω αυτά που έχει ζήσει αυτήν. Με την ομορφιά της κατάφερε όλα αυτά που ζεί τώρα. Γιατί ο Θεός εμένα δεν μου έχει δώσει αυτό το σώμα αυτή την ομορφιά να γίνω ένα μοντέλο και να πάρω τους τίτλους που έχει πάρει αυτήν. Γιατί να πάρει τον συγκεκριμένο άντρα και να ζει στα πλούτη και να κάνει και μωρό. Και εγώ να μην καταφέρω τίποτα από αυτά. Και εγώ θα ήθελα να ήμουν ψηλή, όμορφη και μοντέλο, να παντρευόμουνα έναν Λέο Πατίστα να μου έδινε τα πάντα από δώρα και να μου αγόραζε και μένα ένα παλάτι για να ζήσουμε και να κάνω ένα μωράκι. Πάντως πιστεύω ότι δεν πρόκειται πλέον να ζήσω αυτή τη ζωή και κάθομαι και κλαίω μέρα νύχτα την ατυχία που έχω και τη ζωή που κάνω. Δεν πιστεύω ότι θα ψηλώσω, θα γίνω μοντέλο, θα πλουτίσω ή θα βρω κάποιον πλούσιο να παντρευτώ και να κάνω μωρό. Μάλλον σε μένα δεν θα συμβούν όλα αυτά δεν ξέρώ ο Θεός κάνει κάποιους ανθρώπους τόσο ευτυχισμένους στη ζωή τους δίνοντας τους τα πάντα και σε μένα δεν έχει δώσει τίποτα και μωρό που θέλω να κάνω δεν έρχεται με τίποτα και άλλη που δεν θέλουν μωρά ή και που θέλουν ή πιστεύουν σε άλλες θρησκείες γεννοβολάνε συνέχεια. Η μαμά του μπαίνει ανάμεσα μας όταν πάμε στο χωριό του. Όταν είναι να πάμε κάπου πετάγεται κατευθείαν και λέει έρχομαι και εγώ δεν ξέρω τι να κάνω. Ο άντρας μου λέει ας άρθει τι θα μας κάνει. Εντωμεταξύ τώρα τελευταία που έφυγε και ο σύζυγος μου για 2μίση μήνες για τη σχολή πεζικού νοιώθω πολύ άσχημα. Βαριέμαι δεν έχω όρεξη για τίποτα. Δεν μου αρέσει καθόλου στη δουλειά να πηγαίνω, δεν έχω ούτε μία φίλη, θα ήθελα να είχα πολλά λεφτά και να μην έκανα τίποτα ούτε μέσα στο σπίτι δεν θέλω να κάνω δουλειές. Θα ήθελα να είχα μια οικιακή υπηρέτρια και να κάνει τα πάντα στο σπίτι. Αυτά από μένα συγνώμη για το τόσο μεγάλο μου γράμμα. Περιμένω σύντομα την απάντησή σας γιατί δεν αντέχω άλλο. Είμαι χάλια.
Γεια σας εγω θα ηθελα να σας μιλησω για τα δικα μου συμπτωματα..Καταρχας εχω δυσκολία στη συγκέντρωση και αυξημένο άγχος και ανήσυχες σκέψεις επισης συναισθηματική ανισορροπία πολλές φορές χωρίς λόγο κατι που μου συμβαινει συνεχως
Επισης πολλες φορες οταν σκεφτομαι διαφορα πραγματα εχω αισθήματα λύπης, ευερεθιστότητας ή έντασης.Οταν ειμαι σπιτι απομονωνομαι και κλεινομαι στον εαυτο μου οταν ειμαι εξω με τους φιλους μου τους βαριεμαι φρικτα και ευχομαι να ημουν σπιτι μου, μονη μου. και τελος υπαρχι ελάττωση του ενδιαφέροντος ή της ευχαρίστησης σχεδόν σε όλες τις δραστηριότητες μου πριν καιρο αγαπουσα.και φυσικα ειμαι πολυ απαισιοδοξη. Ολα αυτα αρχησαν απο τοτε που εκανα ενα ταξιδι στο εξωτερικο και γνωρισα καποια ατομα που δεθηκα πολυ μαζι τους, ομως ειναι πολυ δυσκολο να τα ξανα δω..βεβαια καποια συμπτωματα τα ειχα κ απο παλια αλλα τωρα εχουν βγει ολα μαζι στην επιφανεια, τι λετε να μου συμβαινει;
Γεια σας εχω ενα προβλημα που δυσκολευομαι να το λυσω.Εργαζομαι σε βαρδιες και το προβλημα μου ειναι οτι ξυπναω παντα πολυ πρωι χωρις να το θελω και μετα δεν μπορω να ξανακοιμηθω, και παντα την ιδια ωρα ανεξαρτητως ποσο νωρις η αργα παω στο κρεβατι.Ητε κοιμηθω στις 11 το βραδυ ητε στις 03.00 το πρωι θα σηκωθω στις 05.00.Παρακαλω πειτε μου τι να κανω.
γεια. ειμαι η ντανι και η ζωη μου ειναι χαλια!!! σε ολους τους τομεις! κι οταν λεω ολους εννοω ΟΟΛΟΥΣ…
Kalispera..Thelw na pw pws edw kai 2 mines peripou i zoi mou paei apo to kako sto xeirotero…Ksekinise ena mesimeri pou peiga kai metrisa tin piesi mou kai itan arketa katevasmeni..apo tote ola alaksan..anxothika mipos kai paithanw kai me pianan kati san kriseis panikou,,!!!
oi goneis m mou elegan tha perasei einai susorevmeno anxos…i kopela mou aganaktise mazi mou..den me paratise omws..(eutixos)..Telika peiga se neurologo kai m edwse kapoies sumvoules…apo tote perasan 3 vdomades..niothw kapos kalutera alla akoma den exoun fugei oi kakes skepseis apo to mualo mou.peira fovies kai polu anxos..mia lusei einai ta antikatathliptika..alla exoun polles parenergies kai fovamai na ta parw…niothw san na ta xanw ores ores..san na min kserw pou eimai san xamenos..ti na kanw an borei kapoios na me voithiseis…!!! (Timos 22 etwn)